പാര്ട്ടി പ്രകടനം
ലെവല് ക്രോസ്സിങ്ങിന്
കാത്തു കിടക്കുമ്പോഴാണ്
തീവണ്ടിയില് നിന്ന്
പാറി വന്നൊരു തുപ്പല്
നേതാവിന്റെ കുപ്പായത്തില്
പറ്റിപിടിച്ച് ഉമ്മ വെച്ചത്
ഏത് മേഛന്റെയാണാവോ?
ഇത്രേം ദുര്ഗന്ധം
വായില് നുണഞ്ഞ്
നടക്കാന് അറപ്പില്ലാത്തവന്
ചുണ്ടിനു മാത്രം
ഇന്നലത്തെ
ഗസ്റ്റ് ഹൌസിലെ
ബലാല്ക്കാരമായൊരു
ചുംബനത്തിന്റെ
ഓര്മ വീണ്ടും.
തുപ്പലും കൊണ്ട്
വീണ്ടുമുയര്ന്ന
കൊടിക്ക്
നക്ഷത്ര തിളക്കം
വിപ്ലവത്തിന്റെ
പൊന് പ്രഭ
പടിഞറേക്ക് ചാഞ
ഒരു സൂര്യ കിരണം
കൊടിയോട്
പ്രേമപൂര്വ്വം
കണ്ണിറുക്കി
Feb 26, 2008
Feb 12, 2008
കവിതയുടെ ഉറവ.(വീണ്ടും കണ്ടെടുത്തത്)
പുഴയിലെ ഓളങ്ങള്
കാലിലേക്ക്
അരിച്ചു കേറുമ്പോള്
കവിതയുടേ ഉറവ
വറ്റിപ്പോയിരിക്കുന്നെന്ന്
അവള്
വറ്റിയതാവില്ല
കാണാതെ പോയതാവുമെന്ന്
ഞാന്
എങ്കില് വീണ്ടെടുക്കാമെന്ന്
ഞങ്ങളും
മുകളിലാരോ
നഞ്ചിട്ടപ്പോല്
ചാവാതെ പോയൊരു
മീന് കാലില്
തടഞ്ഞ് ഒന്നു പിടഞ്ഞു
പിന്നേം ഒലിച്ചു പോയി
മേലേ കടവില്
പെണ് ബാല്യം
ആണ് ബാല്യത്തോടൊരു
തുറന്ന ചോദ്യം
ഇവിടെ നീ "വളി"
വിട്ടെതെന്തിനെന്ന്
അപ്പോള് കവിതയുടെ
ഒരു ഉറവ
അവളുടെ കണ്ണില് നിന്ന്
ഞാന് കണ്ടെടുത്തു
കാലിലേക്ക്
അരിച്ചു കേറുമ്പോള്
കവിതയുടേ ഉറവ
വറ്റിപ്പോയിരിക്കുന്നെന്ന്
അവള്
വറ്റിയതാവില്ല
കാണാതെ പോയതാവുമെന്ന്
ഞാന്
എങ്കില് വീണ്ടെടുക്കാമെന്ന്
ഞങ്ങളും
മുകളിലാരോ
നഞ്ചിട്ടപ്പോല്
ചാവാതെ പോയൊരു
മീന് കാലില്
തടഞ്ഞ് ഒന്നു പിടഞ്ഞു
പിന്നേം ഒലിച്ചു പോയി
മേലേ കടവില്
പെണ് ബാല്യം
ആണ് ബാല്യത്തോടൊരു
തുറന്ന ചോദ്യം
ഇവിടെ നീ "വളി"
വിട്ടെതെന്തിനെന്ന്
അപ്പോള് കവിതയുടെ
ഒരു ഉറവ
അവളുടെ കണ്ണില് നിന്ന്
ഞാന് കണ്ടെടുത്തു
Jan 31, 2008
ആതംങ്കവാദി , ദേശ് സ്നേഹി
കാക്ക കൂട്
കമഴ്ത്തി വെച്ചതുപോലൊരു
തലപ്പാവ്
ആലിന് വേരു പോലെ
നീളുന്ന താടി രോമങ്ങള്
തലയെ ഹൈപര് ലിങ്കാക്കി
കഴുത്തിനെ ചുറ്റിയൊരു
നീല ഷാള്
വിന്റര് കോട്ടിനെ
തുളക്കുന്ന
തണുത്ത കാറ്റിനോട്
പോരാടുമ്പോള്
പ്രായം ചതിക്കുന്ന
ദൃഢമായ മാറിടം
കുളിരുന്ന കാറ്റ്
മര്ദ്ദിച്ച് ചുവപ്പിച്ച
മുഖം
"ഫജ്ര് സ്വല"* ക്കെത്തുന്ന
റഫ്ദാര് ദ മുഖം മറക്കില്ല
തൊപ്പിയും താടിയും
പൈജാമക്കുമേല്
ഉയര്ന്നു കാണുന്ന
വടിയും
ജന്മദേശവും
ആരുടെയെങ്കിലും
ചിന്തകളിലെ ജീവിതത്തിന്റെ
സ്വസ്ഥ്യം കെടുത്തിയെങ്കിലോ?
*****
ഒരു റപ് ഗിഫ്റ്റായി
തന്ന
ഡയറിയിലെ
ലോക ഭൂപടത്തില്
കാശ്മീരിനൊരു
നിറഭേദം
"കീറി കളഞ്ഞില്ലേ ഈ ഭൂപടം"
എന്ന് അവധിയിലെത്തിയപ്പോള്
ഉപ്പ,
ആ എയര് പോര്ട്ടില്
നിന്നാരെങ്കിലും
കണ്ടിരുന്നെങ്കില്...
നമ്മുടെ ആള്ക്കാരില്
നിന്നാവുമ്പോല്
വിശേഷിച്ചും.....
*ഫജ്ര് സ്വല (സുബ്ഹി)-പ്രഭാത നമസ്കാരം
കമഴ്ത്തി വെച്ചതുപോലൊരു
തലപ്പാവ്
ആലിന് വേരു പോലെ
നീളുന്ന താടി രോമങ്ങള്
തലയെ ഹൈപര് ലിങ്കാക്കി
കഴുത്തിനെ ചുറ്റിയൊരു
നീല ഷാള്
വിന്റര് കോട്ടിനെ
തുളക്കുന്ന
തണുത്ത കാറ്റിനോട്
പോരാടുമ്പോള്
പ്രായം ചതിക്കുന്ന
ദൃഢമായ മാറിടം
കുളിരുന്ന കാറ്റ്
മര്ദ്ദിച്ച് ചുവപ്പിച്ച
മുഖം
"ഫജ്ര് സ്വല"* ക്കെത്തുന്ന
റഫ്ദാര് ദ മുഖം മറക്കില്ല
തൊപ്പിയും താടിയും
പൈജാമക്കുമേല്
ഉയര്ന്നു കാണുന്ന
വടിയും
ജന്മദേശവും
ആരുടെയെങ്കിലും
ചിന്തകളിലെ ജീവിതത്തിന്റെ
സ്വസ്ഥ്യം കെടുത്തിയെങ്കിലോ?
*****
ഒരു റപ് ഗിഫ്റ്റായി
തന്ന
ഡയറിയിലെ
ലോക ഭൂപടത്തില്
കാശ്മീരിനൊരു
നിറഭേദം
"കീറി കളഞ്ഞില്ലേ ഈ ഭൂപടം"
എന്ന് അവധിയിലെത്തിയപ്പോള്
ഉപ്പ,
ആ എയര് പോര്ട്ടില്
നിന്നാരെങ്കിലും
കണ്ടിരുന്നെങ്കില്...
നമ്മുടെ ആള്ക്കാരില്
നിന്നാവുമ്പോല്
വിശേഷിച്ചും.....
*ഫജ്ര് സ്വല (സുബ്ഹി)-പ്രഭാത നമസ്കാരം
Jan 15, 2008
ഉപ്പ
ഇവന് റസീന്,
ഇക്കയുടെ പുത്രനായി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില് കൂടിയിട്ട് നാലുമാസമേ ആയുള്ളൂ,ഞാനും ഇക്കയും ആദ്യം കാണുന്നത് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഇവന് ജിദ്ദയിലെത്തുമ്പോഴും,
എന്നെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ അലസമായി നോക്കുന്ന ഇവന് അവന്റെ ഉപ്പയെ കാണുമ്പോഴേക്കും കണ്ണുകളുടെ ആഴങ്ങളില് സ്നേഹത്തിന്റെ തിരി കത്തിക്കുന്നു,പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, കൈ കാലുകള് കൊണ്ട് ആവേശം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല ഈ തിരിച്ചറിവിനെ,,,,
ഒരു പക്ഷേ ഉമ്മയുടെ സ്നേഹ പാത്രത്തില് ഇരിക്കുമ്പോള് ഉമ്മയെ കുസൃതി മര്ദ്ധനങ്ങളിലൂടെ സ്നേഹത്തിന് വേദന നല്കുമ്പോല് അവര് അവന്റെ ഉപ്പയെ കുറിച്ച് കഥകള് പറഞ്ഞിരിക്കാം, അപ്പോള് സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു മാലാഖ അവന്റെ ഹൃദയത്തില് ഉപ്പയുടെ ചിത്രം വരഞ്ഞിരിക്കാം
വാശി പിടിക്കുന്ന രത്രികളില് വാത്സാല്യാമൃതം മാറില് നിന്ന് ചുണ്ടില് ചുരത്തി താരങ്ങളുടേയും അമ്പിളി മാമന്റേയും പുത്തന് കാഴ്ചകള് കാണിക്കുമ്പോഴെക്ക് ഉപ്പയെ കുറിച്ചു അഞ്ജാതമാം എതോ ഭാഷയില് ഹൃദത്തിലേക്ക് അവര് പടര്ത്തിയിരിക്കാം..
മനസ്സില് കോറിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ചിത്രങ്ങളെ കാണുമ്പോഴേ അവന് തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടാവാം
അവന് ഈ ഉത്സാഹങ്ങള് കൊണ്ട് എന്നെ ഉമ്മയുടേയും ഉപ്പയുടെയും സ്നേഹത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു
ഇക്കയുടെ പുത്രനായി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില് കൂടിയിട്ട് നാലുമാസമേ ആയുള്ളൂ,ഞാനും ഇക്കയും ആദ്യം കാണുന്നത് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഇവന് ജിദ്ദയിലെത്തുമ്പോഴും,
എന്നെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ അലസമായി നോക്കുന്ന ഇവന് അവന്റെ ഉപ്പയെ കാണുമ്പോഴേക്കും കണ്ണുകളുടെ ആഴങ്ങളില് സ്നേഹത്തിന്റെ തിരി കത്തിക്കുന്നു,പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, കൈ കാലുകള് കൊണ്ട് ആവേശം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല ഈ തിരിച്ചറിവിനെ,,,,
ഒരു പക്ഷേ ഉമ്മയുടെ സ്നേഹ പാത്രത്തില് ഇരിക്കുമ്പോള് ഉമ്മയെ കുസൃതി മര്ദ്ധനങ്ങളിലൂടെ സ്നേഹത്തിന് വേദന നല്കുമ്പോല് അവര് അവന്റെ ഉപ്പയെ കുറിച്ച് കഥകള് പറഞ്ഞിരിക്കാം, അപ്പോള് സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു മാലാഖ അവന്റെ ഹൃദയത്തില് ഉപ്പയുടെ ചിത്രം വരഞ്ഞിരിക്കാം
വാശി പിടിക്കുന്ന രത്രികളില് വാത്സാല്യാമൃതം മാറില് നിന്ന് ചുണ്ടില് ചുരത്തി താരങ്ങളുടേയും അമ്പിളി മാമന്റേയും പുത്തന് കാഴ്ചകള് കാണിക്കുമ്പോഴെക്ക് ഉപ്പയെ കുറിച്ചു അഞ്ജാതമാം എതോ ഭാഷയില് ഹൃദത്തിലേക്ക് അവര് പടര്ത്തിയിരിക്കാം..
മനസ്സില് കോറിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ചിത്രങ്ങളെ കാണുമ്പോഴേ അവന് തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടാവാം
അവന് ഈ ഉത്സാഹങ്ങള് കൊണ്ട് എന്നെ ഉമ്മയുടേയും ഉപ്പയുടെയും സ്നേഹത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു
Jan 13, 2008
വെറുതെ കാണുന്നതും തോന്നുന്നതും
ഇന്നലെ വെള്ളിയാഴ്ചയിലെ ഒഴിവു ദിനത്തില്
പൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന
ഭീതി ജനിപ്പിക്കാത്ത ഒരു മഴ
ശരീരത്തിനു നല്ല പനി കുളിര്
നാവില് നിന്ന് നഷ്ട്മാകുന്ന
വാക്കുകള് ചെവികളിലേക്കും
പേനയില് നിന്നു വീണു പോയ
അക്ഷരങ്ങള് കണ്ണുകളിലേക്കും
എത്തപ്പ്പ്പെടുന്നില്ലേ എന്നൊരു
രോഗാതുരമായേക്കാവുന്ന സംശയം
കാഴ്ചകളുടേയും
കേള്വികളുടേയും
പടരല് ചിന്തകളൊളം
എത്തുന്നില്ലേ എന്നൊരു ശങ്ക...
മഴ കാണാന് തുറന്നിട്ട
ജാലകത്തില് കൂടി
മൂക്കിന് തുമ്പത്ത്
ഒരു തുള്ളി തണുത്ത ഓര്മ
പിച്ച വെക്കാനെണീറ്റതും
വീണു പോയ മുന് ഫ്ലാറ്റിലെ
ഫിലിപ്പിനോ കൊച്ച്
വീണു കൊണ്ടേയിരുന്നിട്ടും
പിന്നേം പിന്നേം പറക്കാന്
ശ്രമിക്കുന്ന അടുത്ത ടെറസ്സിലെ
ഡിഷ് ആന്റിനക്കു കീഴെ
കൂടു വെച്ച പേരറിയാകിളിയുടെ കുഞ്ഞ്
കിച്ചണിന്റെ അടക്കാന് മറന്ന
കിളി വാതിലില്
റെഡ് സ്ലീവ്ലെസ്സ് ഗൌണില്
ധൃതിപ്പെട്ടെന്തൊ
ചെയ്യുന്നമിസിരി പെണ്ണ്
അവളുടെ ഒച്ചയെടുക്കുന്ന
കൊച്ചുങ്ങള്
ടൊയ്ലറ്റ് കിളിവാതിലിലൂടെ
നേര് രേഖയില് കിട്ടുന്ന
ചുവപ്പും വെളുപ്പും ശബ്ദമാനവുമായ
ആ സമൃദ്ധകാഴ്ചയുടെ
ആസ്വാദകനായി എന്റെ ഫ്ലാറ്റിനെ
പങ്കിടുന്ന സുഹൃത്ത്
.
അന്നേരം അടക്കാന്
മറന്നു പോയ ഒരുവിന്ഡോയിലൂടെ
ലാപൂടെ കവിതയിലെ
ഒരു
വിരസത
കമ്പ്യൂട്ടര് സ്ക്രീനിറങ്ങി
എന്റെ റൂമിലിടം പിടിച്ചു
പൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന
ഭീതി ജനിപ്പിക്കാത്ത ഒരു മഴ
ശരീരത്തിനു നല്ല പനി കുളിര്
നാവില് നിന്ന് നഷ്ട്മാകുന്ന
വാക്കുകള് ചെവികളിലേക്കും
പേനയില് നിന്നു വീണു പോയ
അക്ഷരങ്ങള് കണ്ണുകളിലേക്കും
എത്തപ്പ്പ്പെടുന്നില്ലേ എന്നൊരു
രോഗാതുരമായേക്കാവുന്ന സംശയം
കാഴ്ചകളുടേയും
കേള്വികളുടേയും
പടരല് ചിന്തകളൊളം
എത്തുന്നില്ലേ എന്നൊരു ശങ്ക...
മഴ കാണാന് തുറന്നിട്ട
ജാലകത്തില് കൂടി
മൂക്കിന് തുമ്പത്ത്
ഒരു തുള്ളി തണുത്ത ഓര്മ
പിച്ച വെക്കാനെണീറ്റതും
വീണു പോയ മുന് ഫ്ലാറ്റിലെ
ഫിലിപ്പിനോ കൊച്ച്
വീണു കൊണ്ടേയിരുന്നിട്ടും
പിന്നേം പിന്നേം പറക്കാന്
ശ്രമിക്കുന്ന അടുത്ത ടെറസ്സിലെ
ഡിഷ് ആന്റിനക്കു കീഴെ
കൂടു വെച്ച പേരറിയാകിളിയുടെ കുഞ്ഞ്
കിച്ചണിന്റെ അടക്കാന് മറന്ന
കിളി വാതിലില്
റെഡ് സ്ലീവ്ലെസ്സ് ഗൌണില്
ധൃതിപ്പെട്ടെന്തൊ
ചെയ്യുന്നമിസിരി പെണ്ണ്
അവളുടെ ഒച്ചയെടുക്കുന്ന
കൊച്ചുങ്ങള്
ടൊയ്ലറ്റ് കിളിവാതിലിലൂടെ
നേര് രേഖയില് കിട്ടുന്ന
ചുവപ്പും വെളുപ്പും ശബ്ദമാനവുമായ
ആ സമൃദ്ധകാഴ്ചയുടെ
ആസ്വാദകനായി എന്റെ ഫ്ലാറ്റിനെ
പങ്കിടുന്ന സുഹൃത്ത്
.
അന്നേരം അടക്കാന്
മറന്നു പോയ ഒരുവിന്ഡോയിലൂടെ
ലാപൂടെ കവിതയിലെ
ഒരു
വിരസത
കമ്പ്യൂട്ടര് സ്ക്രീനിറങ്ങി
എന്റെ റൂമിലിടം പിടിച്ചു
Nov 20, 2007
മാനിഷാദ
കൊക്കുകളിലൂടെ പ്രണയം കൈമാറുന്ന
ഇണക്കിളികളിലൊന്നിനു നേരെ വേടന് ഉന്നം പിടിച്ചു.
കാനന മറവുകളില് നിന്ന് പ്രത്യക്ഷമായൊരു മുനി ഗര്ജ്ജിച്ചു.
"മാ നിഷാദ"
ഗര്ജനം കേട്ട് കിളികള് പറന്നു പോയി
വേടന്റെ ഉന്നം പിഴച്ചു.
ജീവന് രക്ഷിച്ച ചാരിതാര്ത്ഥ്യം കൊണ്ട് മുനിയുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി വേടന്റെ കുടിലില് വിശന്നു കരയുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണീര് തോര്ന്നതേയില്ല....
ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയുടേയും
ഇണക്കിളികളിലൊന്നിനു നേരെ വേടന് ഉന്നം പിടിച്ചു.
കാനന മറവുകളില് നിന്ന് പ്രത്യക്ഷമായൊരു മുനി ഗര്ജ്ജിച്ചു.
"മാ നിഷാദ"
ഗര്ജനം കേട്ട് കിളികള് പറന്നു പോയി
വേടന്റെ ഉന്നം പിഴച്ചു.
ജീവന് രക്ഷിച്ച ചാരിതാര്ത്ഥ്യം കൊണ്ട് മുനിയുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി വേടന്റെ കുടിലില് വിശന്നു കരയുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണീര് തോര്ന്നതേയില്ല....
ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയുടേയും
Nov 19, 2007
പ്രണയത്തേയും വിവാഹത്തേയും കുറിച്ച്
പ്രണയം
എത്തിപിടിക്കാനാഞ്ഞാലും തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന സ്പര്ശനമല്ലാതെ ഇറുക്കാനാവാതെ വരുമ്പോല് ഏറ്റവും സുഗന്ധമുള്ളത്
ഏച്ചു കെട്ടിയത്
ഊഷരമായ പാറപുറത്ത് പച്ചപ്പുണ്ടാവുമെന്ന് കരുതി വെള്ളമൊഴിക്കുന്നവന് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് ഊര്ജ്ജവും ജലവുമാണ്.
എത്തിപിടിക്കാനാഞ്ഞാലും തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന സ്പര്ശനമല്ലാതെ ഇറുക്കാനാവാതെ വരുമ്പോല് ഏറ്റവും സുഗന്ധമുള്ളത്
ഏച്ചു കെട്ടിയത്
ഊഷരമായ പാറപുറത്ത് പച്ചപ്പുണ്ടാവുമെന്ന് കരുതി വെള്ളമൊഴിക്കുന്നവന് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് ഊര്ജ്ജവും ജലവുമാണ്.
Oct 29, 2007
വിലപിക്കുന്ന അവശ കഥാപാത്രങ്ങള്...
മെഹഫിലില് നിന്നുയരുന്ന ഖവാലിയുടെ താളം ദ്രുത ഗതിയിലായിരിക്കുന്നു.
അതോടൊപ്പം അവനും ചരസിന്റെ പുക പടര്ത്തിനെ ആഞ്ഞ് വലിച്ച് ആത്മാവിലേക്കാവാഹിച്ചു.സംഗീതജ്ഞന്റെ സ്വരം വീണ്ടുമുയരുന്നു.. താളം മുറുകുന്നു. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം മുറുകുന്ന താളത്തോടൊപ്പം അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നതായി അവനറിഞ്ഞു.പിന്നെ ഒരു തൂവലിനെ പോലെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയര്ന്ന്... പറന്ന്...അങ്ങനെ.........
തിരക്കേറിയ ഗ്വോളിയോര് നഗരത്തിന്റെ ഏതോ ആളൊഴിഞ്ഞ ഇടവഴിയിലിരുന്ന് ഗോവര്ദ്ധന് നിശ്വസിച്ചു.ഇപ്പോള് നാദവും താളവും നിലച്ചിരിക്കുന്നു.ഖുരാനയുടേയും രാഗത്തിന്റെയും ഭാവം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു., മെഹഫിലുകളില് ആളൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഈെ നിശബ്ദത ജഡ പിടിച്ച ഇരുട്ടിന്റെ ഏകാന്തതയില് തന്റെ ശരീര ഭാരം വീണ്ടും വര്ദ്ധിക്കുന്നതായി അവനറിഞ്ഞു.ആത്മാവ് അതിന്റെ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നു.ക്രൂശിക്കാനുണ്ടായ നാലാമത്തെ ആണി പിറകെ കൂടി ഗതി കിട്ടാതെ അലയുന്ന ജിപ്സിയെപ്പോലെ എന്നും അലയാന് വിധിക്കപ്പെട്ടവാനായിരുന്നല്ലോ താനും.എത്ര തെരുവീഥികളിലൂടെ എന്തെല്ലാം കണ്ട്, അറിഞ്ഞ്, എന്നാല് ഒന്നും അറിയാതെ അവസാനം താന്സന്റെ സ്വരം ഇന്നും മുഴങ്ങുന്ന ഗ്വോളിയൊറിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട തെരുവില് നിശ്ചേഷ്ഠനായി ഇങ്ങനെ.....പക്ഷേ അവസാനിക്കാത്ത യാത്ര ശരീരത്തില് നിന്നിപ്പോള് അത്മാവേറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു.
ഞാനവന് തന്നെ, മറക്കാനിടയില്ല,
അലച്ചിലിനിടയില് അന്ധേര് നഗരിയിലെത്തി. തൂക്കു മരത്തില് നിന്നു "മംഹതി"നാല് രക്ഷിക്കപ്പെട്ട 'ഭാരതേന്ദു ഹരിശ്ചന്ദ്ര"യുടെ ഗോവര്ദ്ധന്. അന്നു തുടങ്ങിയ യാത്രയായിരുന്നു. ഒരിക്കലും അവസനിക്കാതെ, മോശയുടെ വാക്കുകളിലെ "ഗര്ഷോം".പിന്നെ ആനന്ദായിരുന്നു ചലിപ്പിച്ചത്, ദീര്ഘ ദൂരം യാത്ര ചെയ്യിച്ച് അദ്ദേഹവും കയ്യൊഴിഞ്ഞു.
ഇനി ഈ ഖുരാനകളുടെ തെരുവീഥികളില് അനാഥനായി.അവസാനിക്കാത്ത യാത്രയിലേക്ക് ആത്മാവിനെ പുറത്തു വിട്ട്....
ഗോവര്ദ്ധന് ഗാഢമായൊന്നു നിശ്വസിച്ച് വീണ്ടു ചരസ്സ് ആഞ്ഞു വലിച്ചു. അതോടൊപ്പം ഓര്മകള് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.എത്ര യാത്രകള് ഇരുട്ടിന്റെ നഗരിയില് നിന്ന് ദൈവത്തിന്റെ നാട്ടിലേക്ക്,,ഭാരതേന്ദുവിന്റെ വികാരങ്ങളും സംഘര്ഷങ്ങളും പിന്നെ ആനന്ദിന്റെ പിരിമുറുക്കങ്ങളും ഏറ്റു വാങ്ങി...പാതി വഴിയില് അനന്തയാത്രക്ക് വിട്ട് എല്ലവരും കയ്യൊഴിഞ്ഞു....
അനന്തമായ യാത്ര. കഥാപാത്രങ്ങളെന്നും ചരസ്സ് നിറജ്ജ ബീഡിയെപ്പോലെ തെരുവിധികളിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നവരല്ലോ....കഥാകാരന്റെ സംഘര്ഷങ്ങക്കും പിരിമുറുക്കങ്ങളും ഏല്ക്കാന് വിധിപ്പെട്ടവര്...
എത്ര പേരെ കണ്ടു.ഇന്നിന്റെ ദുഖങ്ങളെല്ലാം തന്നിലേക്കാവാഹിച്ച ഗോവിന്ദന് നായരും, അദ്ദുവും പിന്നെ വെറും മനുഷ്യനുമായ അസുരവിത്ത്.ഖസാക്കില് നിന്ന് പറഞ്ഞു വിട്ട രവി.ഇന്ന് പരിദേവനങ്ങളുമായി കഴിയുന്ന ഗീവര്ഗീസാച്ചനെ.അങ്ങനെയെത്രപേര്. തന്റെ നിയോഗം ഒന്നും കേള്ക്കാതെ അറിയാതെയുള്ള യാത്രയായത് എത്ര ഭാഗ്യം..ളൊഹയിലെ നിയമങ്ങളെ മാറ്റിയെറിഞ്ഞ് സ്ത്രീയുടെ മാനം രക്ഷിച്ചവന് മുന്പില് കിടന്ന് പിടയുന്നവളെ നോക്കി വിലപിക്കാനാവാതെ ഒന്നിനുമാവുന്നില്ലല്ലോ?
ഈ അവശ കഥാപാത്രങ്ങളെ മരിക്കാന് പോലും വിടാതെ എങ്ങനെ പിടഞ്ഞു ജീവിക്കാന് വിടുന്നതെന്തിന്..
കത്തി തീരാറായ ചരസ്സിന്റെ അവസാന പുകയും ആത്മാവിലേക്കാവാഹിച്ചു ഗോവര്ദ്ധന് അപ്പോള് അകലെ നദീ തീരത്തെ അഘോരികളുടെ അവതാളത്തിന്റെ താളം കേള്ക്കാറായി..കണ് മുന്നില് പരശ്ശതം അഘോരികല് നഗ്ന നൃത്തം തുടങ്ങി..ഗോവര്ദ്ധന്റെ ജട വളരുന്നു. ശരീരത്തില് ചാരം പുര്ണ്ടു..അഘോരികളുടെ താളത്തിനൊത്ത് ഗോവര്ദ്ധനും .അഘോരികളിലൊന്നായി....
അതോടൊപ്പം അവനും ചരസിന്റെ പുക പടര്ത്തിനെ ആഞ്ഞ് വലിച്ച് ആത്മാവിലേക്കാവാഹിച്ചു.സംഗീതജ്ഞന്റെ സ്വരം വീണ്ടുമുയരുന്നു.. താളം മുറുകുന്നു. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം മുറുകുന്ന താളത്തോടൊപ്പം അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നതായി അവനറിഞ്ഞു.പിന്നെ ഒരു തൂവലിനെ പോലെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയര്ന്ന്... പറന്ന്...അങ്ങനെ.........
തിരക്കേറിയ ഗ്വോളിയോര് നഗരത്തിന്റെ ഏതോ ആളൊഴിഞ്ഞ ഇടവഴിയിലിരുന്ന് ഗോവര്ദ്ധന് നിശ്വസിച്ചു.ഇപ്പോള് നാദവും താളവും നിലച്ചിരിക്കുന്നു.ഖുരാനയുടേയും രാഗത്തിന്റെയും ഭാവം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു., മെഹഫിലുകളില് ആളൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഈെ നിശബ്ദത ജഡ പിടിച്ച ഇരുട്ടിന്റെ ഏകാന്തതയില് തന്റെ ശരീര ഭാരം വീണ്ടും വര്ദ്ധിക്കുന്നതായി അവനറിഞ്ഞു.ആത്മാവ് അതിന്റെ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നു.ക്രൂശിക്കാനുണ്ടായ നാലാമത്തെ ആണി പിറകെ കൂടി ഗതി കിട്ടാതെ അലയുന്ന ജിപ്സിയെപ്പോലെ എന്നും അലയാന് വിധിക്കപ്പെട്ടവാനായിരുന്നല്ലോ താനും.എത്ര തെരുവീഥികളിലൂടെ എന്തെല്ലാം കണ്ട്, അറിഞ്ഞ്, എന്നാല് ഒന്നും അറിയാതെ അവസാനം താന്സന്റെ സ്വരം ഇന്നും മുഴങ്ങുന്ന ഗ്വോളിയൊറിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട തെരുവില് നിശ്ചേഷ്ഠനായി ഇങ്ങനെ.....പക്ഷേ അവസാനിക്കാത്ത യാത്ര ശരീരത്തില് നിന്നിപ്പോള് അത്മാവേറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു.
ഞാനവന് തന്നെ, മറക്കാനിടയില്ല,
അലച്ചിലിനിടയില് അന്ധേര് നഗരിയിലെത്തി. തൂക്കു മരത്തില് നിന്നു "മംഹതി"നാല് രക്ഷിക്കപ്പെട്ട 'ഭാരതേന്ദു ഹരിശ്ചന്ദ്ര"യുടെ ഗോവര്ദ്ധന്. അന്നു തുടങ്ങിയ യാത്രയായിരുന്നു. ഒരിക്കലും അവസനിക്കാതെ, മോശയുടെ വാക്കുകളിലെ "ഗര്ഷോം".പിന്നെ ആനന്ദായിരുന്നു ചലിപ്പിച്ചത്, ദീര്ഘ ദൂരം യാത്ര ചെയ്യിച്ച് അദ്ദേഹവും കയ്യൊഴിഞ്ഞു.
ഇനി ഈ ഖുരാനകളുടെ തെരുവീഥികളില് അനാഥനായി.അവസാനിക്കാത്ത യാത്രയിലേക്ക് ആത്മാവിനെ പുറത്തു വിട്ട്....
ഗോവര്ദ്ധന് ഗാഢമായൊന്നു നിശ്വസിച്ച് വീണ്ടു ചരസ്സ് ആഞ്ഞു വലിച്ചു. അതോടൊപ്പം ഓര്മകള് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.എത്ര യാത്രകള് ഇരുട്ടിന്റെ നഗരിയില് നിന്ന് ദൈവത്തിന്റെ നാട്ടിലേക്ക്,,ഭാരതേന്ദുവിന്റെ വികാരങ്ങളും സംഘര്ഷങ്ങളും പിന്നെ ആനന്ദിന്റെ പിരിമുറുക്കങ്ങളും ഏറ്റു വാങ്ങി...പാതി വഴിയില് അനന്തയാത്രക്ക് വിട്ട് എല്ലവരും കയ്യൊഴിഞ്ഞു....
അനന്തമായ യാത്ര. കഥാപാത്രങ്ങളെന്നും ചരസ്സ് നിറജ്ജ ബീഡിയെപ്പോലെ തെരുവിധികളിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നവരല്ലോ....കഥാകാരന്റെ സംഘര്ഷങ്ങക്കും പിരിമുറുക്കങ്ങളും ഏല്ക്കാന് വിധിപ്പെട്ടവര്...
എത്ര പേരെ കണ്ടു.ഇന്നിന്റെ ദുഖങ്ങളെല്ലാം തന്നിലേക്കാവാഹിച്ച ഗോവിന്ദന് നായരും, അദ്ദുവും പിന്നെ വെറും മനുഷ്യനുമായ അസുരവിത്ത്.ഖസാക്കില് നിന്ന് പറഞ്ഞു വിട്ട രവി.ഇന്ന് പരിദേവനങ്ങളുമായി കഴിയുന്ന ഗീവര്ഗീസാച്ചനെ.അങ്ങനെയെത്രപേര്. തന്റെ നിയോഗം ഒന്നും കേള്ക്കാതെ അറിയാതെയുള്ള യാത്രയായത് എത്ര ഭാഗ്യം..ളൊഹയിലെ നിയമങ്ങളെ മാറ്റിയെറിഞ്ഞ് സ്ത്രീയുടെ മാനം രക്ഷിച്ചവന് മുന്പില് കിടന്ന് പിടയുന്നവളെ നോക്കി വിലപിക്കാനാവാതെ ഒന്നിനുമാവുന്നില്ലല്ലോ?
ഈ അവശ കഥാപാത്രങ്ങളെ മരിക്കാന് പോലും വിടാതെ എങ്ങനെ പിടഞ്ഞു ജീവിക്കാന് വിടുന്നതെന്തിന്..
കത്തി തീരാറായ ചരസ്സിന്റെ അവസാന പുകയും ആത്മാവിലേക്കാവാഹിച്ചു ഗോവര്ദ്ധന് അപ്പോള് അകലെ നദീ തീരത്തെ അഘോരികളുടെ അവതാളത്തിന്റെ താളം കേള്ക്കാറായി..കണ് മുന്നില് പരശ്ശതം അഘോരികല് നഗ്ന നൃത്തം തുടങ്ങി..ഗോവര്ദ്ധന്റെ ജട വളരുന്നു. ശരീരത്തില് ചാരം പുര്ണ്ടു..അഘോരികളുടെ താളത്തിനൊത്ത് ഗോവര്ദ്ധനും .അഘോരികളിലൊന്നായി....
Oct 27, 2007
അമ്മ, അച്ഛന്, ദൈവം...
.........
..........
"എന്നാലും അവര് നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയുമാകുന്നു"
"അതെന്റെ തെറ്റല്ല., ഞാന് ആസക്തിയുടെ സന്താനമാകുന്നു."
"മാതാവും പിതാവും ദൈവങ്ങളാകുന്നു."
"അതു ഒരു വാസ്തവമായേക്കാം..പക്ഷേ ശാസ്ത്ര യുഗത്തില് ദൈവത്തില് വിശ്വസിക്കുന്നവര് വെറും വിഢികളകുന്നു..."
..........
"എന്നാലും അവര് നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയുമാകുന്നു"
"അതെന്റെ തെറ്റല്ല., ഞാന് ആസക്തിയുടെ സന്താനമാകുന്നു."
"മാതാവും പിതാവും ദൈവങ്ങളാകുന്നു."
"അതു ഒരു വാസ്തവമായേക്കാം..പക്ഷേ ശാസ്ത്ര യുഗത്തില് ദൈവത്തില് വിശ്വസിക്കുന്നവര് വെറും വിഢികളകുന്നു..."
Oct 19, 2007
കഥ എന്തായിരിക്കണം?
ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങളെ കുറിച്ചറിയണമെങ്കില് ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ സാഹിത്യങ്ങളിലേക്കും കലകളിലേക്കും നോക്കിയാല് മതി എന്നാണു വെയ്പ്. സാഹിത്യത്തിലേയും കലയിലേയും ഭൂരിപക്ഷ സൃഷ്ടികളും സാമൂഹിക ജീവിതങ്ങളുടെ പരിഛേദമാണ്. അതു കൊണ്ടു തന്നെ കഥകള് എപ്പോഴും ചുറ്റുപാടുകളോട് സംവദിക്കുന്നവയായിരിക്കും, ആയിരിക്കണം. പക്ഷേ കഥ ഒരിക്കലും ചരിത്ര രേഖകളല്ല. അവ എഴുത്തുകാരന് ചുറ്റുപാടുകളില് നിന്ന് സ്വാംശീകരിച്ചെടുത്ത ജീവിതങ്ങളുടെ ഭാവനാത്മകമായ പകര്ത്തല് ആണ്. അതില് ചിന്തകളെക്കാള് കൂടുതല് ഭാവനകള്ക്കാണ് പ്രാധാന്യം.
കഥകളുടെ ജനനം ആത്മാവില് നിന്നും അതിന്റെ പാകപ്പെടല് മസ്തിഷ്കത്തിലുമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കഥകളിലെ ബിംബങ്ങള് കാലാനുവര്ത്തികളായിരിക്കും, ആയിരിക്കണം.
ഒരു കഥ വായിക്കുമ്പോള് അല്ലെങ്കില് കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുമ്പോള് അനുവാചകന്റെ മനസ്സില് ഒരു മുഖം തെളിയുന്നുവെങ്കില് അത് തീര്ച്ചയായും കഥാകാരന്റെ വിജയമാണ്. പക്ഷേ എല്ലാ അനുവാചകരിലും അതുണര്ത്തുന്നത് ഒരേ മുഖമാവുകയും അതല്ലാതെ മറ്റൊരു മുഖത്തെ പൊലും മനസ്സില് തെളിയിക്കാനാവാതെ വരുകയും ചെയ്യുമ്പോല് അത് ആ കഥയുടെ ഹൃസ്വായുസ്സിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള കഥകള്ക്ക് വര്ത്തമാന കാല പ്രാധാന്യത്തിനപ്പുറം കാലാനുവര്ത്തിയാവാന് കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.
കഥാപാത്രങ്ങള് ഒരാളെ മാത്രം എല്ലാ വായനക്കാരെയും ഓര്മിപ്പ്പിക്കുമ്പോള് അത് ബിംബാത്മക രചനയല്ല എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. ബിംബാത്മകമല്ലാതെ പ്രത്യക്ഷമായി കാലത്തെ പറയുന്നത് കഥയല്ല, ചരിത്രമാണ്. ചരിത്രത്തിലും പഠനത്തിലും ബുദ്ധിയുടേയും ബൌദ്ധികതയുടേയും അളവാണ് കൂടുതല്, കഥയില് ഭാവനയുടെ അളവും.
ഭാവനാംശത്തെക്കാള് ബൌദ്ധികാംശം കഥകളില് കൂടുതലാവുമ്പോള് കഥയുടെ രണ്ടാംവായന കഥാ വായനയുടെ രസം നല്കുകയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ചരിത്ര വായനയുടെ അല്ലെങ്കില് ലേഖന വായനയെ പോലെ ചിന്ത കളെ ഉണര്ത്തുന്നു.
പ്രത്യക്ഷമായി വര്ത്തമാന കാലാനുഭവങ്ങളെ പറയാതെ തന്നെ വര്ത്തമാന ജീവിത വ്യഥകളേയും പ്രതിസന്ധികളേയും എങ്ങനെ ചിത്രീകരിക്കാം എന്നതിന് മലയാളത്തില് വന്ന കഥകളിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് യുപി ജയരാജിന്റെ "മഞ്ഞ്" എന്ന കഥ.
പൊതു വായനയില് കഥയുടെ ഒഴുക്കും നാടകീയതയും കിട്ടുന്ന ആ കഥ അടിയന്താരാവസ്ഥയുടെ പശ്ചാതലത്തിലെഴുതിയാതാണെന്ന ബോധത്തില് വായിക്കുമ്പോഴാണ് അതിലെ രാഷ്ട്രീയവും പ്രതിരോധവും വായനക്കാരനു മനസ്സിലാവുന്നത്.ആ കഥയില് ഭാവന ചിന്തകളെക്കാള് കൂടുതലുള്ളതി കൊണ്ട് അല്ലെങ്കില് അത് പൂര്ണ്ണമായും മസ്തിഷ്ക രചനയല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഇന്നും വായനക്കാരന് ആസ്വാദ്യമാവുന്നു.ബിംബങ്ങളെ കഥാകാരന് സൂക്ഷമമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോല് അവ കാലാനുവര്ത്തിയാവുന്നതെങ്ങനെ എന്നതിന് ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് ജോര്ജ് ഓര്വെലിന്റെ "അനിമല് ഫാം" എന്ന നോവല്. രണ്ടോ മൂന്നോ തലമുറകള്ക്ക് മുമ്പെഴുതിയ ആ നോവല് ഇന്നത്തെ കാലത്തോടും നിഷ്പ്രയാസമായി സംവദിക്കുന്നു.
ചിന്തകളില് നിന്നും മസ്തിഷ്കത്തില് നിന്നും രൂപം കൊണ്ട കഥ വര്ത്തമാന കാലത്തിലെ നല്ല പ്രതിരൊധമോ ജീവിതത്തെ പകര്ത്തലോ ആയേക്കാം, പക്ഷേ അവക്ക് കാലത്തെ അതിജയിക്കാനാവില്ല. കഥ കാലാനുവര്ത്തിയാകുന്നത് അവയുടെ രൂപപ്പെടല് ആത്മാവില് നിന്നാവുമ്പോഴാണ്.
കഥകളുടെ ജനനം ആത്മാവില് നിന്നും അതിന്റെ പാകപ്പെടല് മസ്തിഷ്കത്തിലുമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കഥകളിലെ ബിംബങ്ങള് കാലാനുവര്ത്തികളായിരിക്കും, ആയിരിക്കണം.
ഒരു കഥ വായിക്കുമ്പോള് അല്ലെങ്കില് കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുമ്പോള് അനുവാചകന്റെ മനസ്സില് ഒരു മുഖം തെളിയുന്നുവെങ്കില് അത് തീര്ച്ചയായും കഥാകാരന്റെ വിജയമാണ്. പക്ഷേ എല്ലാ അനുവാചകരിലും അതുണര്ത്തുന്നത് ഒരേ മുഖമാവുകയും അതല്ലാതെ മറ്റൊരു മുഖത്തെ പൊലും മനസ്സില് തെളിയിക്കാനാവാതെ വരുകയും ചെയ്യുമ്പോല് അത് ആ കഥയുടെ ഹൃസ്വായുസ്സിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള കഥകള്ക്ക് വര്ത്തമാന കാല പ്രാധാന്യത്തിനപ്പുറം കാലാനുവര്ത്തിയാവാന് കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.
കഥാപാത്രങ്ങള് ഒരാളെ മാത്രം എല്ലാ വായനക്കാരെയും ഓര്മിപ്പ്പിക്കുമ്പോള് അത് ബിംബാത്മക രചനയല്ല എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. ബിംബാത്മകമല്ലാതെ പ്രത്യക്ഷമായി കാലത്തെ പറയുന്നത് കഥയല്ല, ചരിത്രമാണ്. ചരിത്രത്തിലും പഠനത്തിലും ബുദ്ധിയുടേയും ബൌദ്ധികതയുടേയും അളവാണ് കൂടുതല്, കഥയില് ഭാവനയുടെ അളവും.
ഭാവനാംശത്തെക്കാള് ബൌദ്ധികാംശം കഥകളില് കൂടുതലാവുമ്പോള് കഥയുടെ രണ്ടാംവായന കഥാ വായനയുടെ രസം നല്കുകയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ചരിത്ര വായനയുടെ അല്ലെങ്കില് ലേഖന വായനയെ പോലെ ചിന്ത കളെ ഉണര്ത്തുന്നു.
പ്രത്യക്ഷമായി വര്ത്തമാന കാലാനുഭവങ്ങളെ പറയാതെ തന്നെ വര്ത്തമാന ജീവിത വ്യഥകളേയും പ്രതിസന്ധികളേയും എങ്ങനെ ചിത്രീകരിക്കാം എന്നതിന് മലയാളത്തില് വന്ന കഥകളിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് യുപി ജയരാജിന്റെ "മഞ്ഞ്" എന്ന കഥ.
പൊതു വായനയില് കഥയുടെ ഒഴുക്കും നാടകീയതയും കിട്ടുന്ന ആ കഥ അടിയന്താരാവസ്ഥയുടെ പശ്ചാതലത്തിലെഴുതിയാതാണെന്ന ബോധത്തില് വായിക്കുമ്പോഴാണ് അതിലെ രാഷ്ട്രീയവും പ്രതിരോധവും വായനക്കാരനു മനസ്സിലാവുന്നത്.ആ കഥയില് ഭാവന ചിന്തകളെക്കാള് കൂടുതലുള്ളതി കൊണ്ട് അല്ലെങ്കില് അത് പൂര്ണ്ണമായും മസ്തിഷ്ക രചനയല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഇന്നും വായനക്കാരന് ആസ്വാദ്യമാവുന്നു.ബിംബങ്ങളെ കഥാകാരന് സൂക്ഷമമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോല് അവ കാലാനുവര്ത്തിയാവുന്നതെങ്ങനെ എന്നതിന് ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് ജോര്ജ് ഓര്വെലിന്റെ "അനിമല് ഫാം" എന്ന നോവല്. രണ്ടോ മൂന്നോ തലമുറകള്ക്ക് മുമ്പെഴുതിയ ആ നോവല് ഇന്നത്തെ കാലത്തോടും നിഷ്പ്രയാസമായി സംവദിക്കുന്നു.
ചിന്തകളില് നിന്നും മസ്തിഷ്കത്തില് നിന്നും രൂപം കൊണ്ട കഥ വര്ത്തമാന കാലത്തിലെ നല്ല പ്രതിരൊധമോ ജീവിതത്തെ പകര്ത്തലോ ആയേക്കാം, പക്ഷേ അവക്ക് കാലത്തെ അതിജയിക്കാനാവില്ല. കഥ കാലാനുവര്ത്തിയാകുന്നത് അവയുടെ രൂപപ്പെടല് ആത്മാവില് നിന്നാവുമ്പോഴാണ്.
Subscribe to:
Posts (Atom)

