മാര്ച്ച് 25 , എന്റെ ജന്മദിനമാണ്.1982 ലെ ഒരു വ്യാഴാഴ്ചയാണ് ഞാന് എന്റെ ജീവിത നിയോഗം തുടങ്ങുന്നത്.അതായത് 28വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പ്. ഓരോ ജന്മദിനവും എനിക്ക് പേടിയാണിപ്പോള്. ഞാനെന്റെ യുവത്വത്തെ അത്രമേല് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഓരോ ജന്മദിനവും എന്റെ യുവത്വത്തെ നഷ്ട്പ്പെടുത്തുന്നു എന്ന ഓര്മ എന്നെ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നു.
പക്ഷേ എന്റെ ജീവിതം എനിക്കു തുടങ്ങുന്നത് ചിന്നം പിന്നം മഴപെയ്യുന്ന തുലാമാസത്തിലെ (മഴയുള്ളത് കൊണ്ട് തുലാം എന്ന് ഞാനങ്ങ് നിരീക്ഷിച്ചതാണ്.കര്ക്കിടകവും ആവാം പക്ഷേ കര്കിടത്തിലെ പുഴ ഭീകര രൂപിണിയാണല്ലോ.ഓര്മയിലെ പുഴ സ്വച്ചന്ദമായിരുന്നു.) ഇരുട്ട് മൂടിയ ഒരു മദ്ധ്യാഹ്നത്തിലാണ്.
എനിക്ക് എന്റെ ജന്മദിനം എനിക്കോര്മയുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ ദിനമാണല്ലോ.അന്ന് 3-4 ഒക്കെ ആവണം പ്രായം. ജനിച്ച് വീണത് എന്റെ ഉമ്മവീടിന്റെ പറമ്പിനെ ഉപദ്വീപ് പോലെ അതിരുടുന്ന കടലുണ്ടി പുഴയിലും.അന്നൊക്കെ എന്റെ ഉമ്മ വീട്ടിലും പരിസരവീടുകളിലൊന്നും കുളിപുരകള് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.എല്ലാവര്ക്കും പുഴയിലേക്ക് തുറക്കുന്ന സ്വകാര്യ കടവുകളുണ്ടായിരുന്നു.കടവുകളൊക്കെയും ഒരു സംസ്കാരമായിരുന്നു.നാട്ടിലെ വാര്ത്തകളുടെ പ്രക്ഷേപണ കേന്ദ്രവും അപവാദങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി കേന്ദ്രങ്ങളും പ്രസരണ കേന്ദ്രങ്ങളുമായിരുന്നു."പോയി നീന്തി കുളിക്കെടാ. കുട്ട്യോളിതൊന്നും കേക്കണ്ട' എന്ന പറച്ചില് കടവുകളില് ഞാന് എത്ര കേട്ടിരുന്നു.
കടവുകള്ക്ക് അപ്പുറത്തെ ഇല്ലികാടുകള് കൌമാരങ്ങളുടെ ഉഷ്ണമേഘലകളുമായിരുന്നു. എന്നാല് കൌമാരങ്ങള്ക്ക് അലിഖിതമായൊരു പാരമ്പര്യ നിയമമുണ്ടായിരുന്നു.അതിന്റെ ഉല്ലംഘനം ഞാനൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല.ചില സായാഹ്ന യൌവ്വനങ്ങളും മദ്ധ്യവയസ്സുകളും അതിനെ ലംഘിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും കടവുകളിലെ സ്ത്രീകള് കൂട്ടത്തോടെ ആര്ത്തു.കൌമാരങ്ങളൂം ബാല്യങ്ങളും ഇല്ലിക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് കല്ലുകളെടുത്തെറിഞ്ഞു.നാടിന്റെ നിയമം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. "നമ്മുടെ കരയിലെ പെണ്ണുങ്ങള്ടെ കുളി നമ്മുടെ കാഴ്ചകളിലെ കുളിരാവരുത്. നമ്മുടെ കരയിലെ പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെയും പെങ്ങന്മാരാവുന്നു. എന്നാല് അക്കരപുറത്തെ പെണ്ണുങ്ങള് കാഴ്ചയിലെ ഇമ്പവും ആണുങ്ങള് നമ്മുടെപാരമ്പര്യ ശത്രുക്കളുമാകുന്നു.അവര് നമ്മുടെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ശരീരത്തെ കാഴ്ചകള് കൊണ്ട് തുളക്കുമ്പോഴൊക്കെയും പ്രതിരോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു."
പുഴ നിര്ണ്ണയിക്കുന്ന അതിര്വര്മ്പ് വല്ലാത്തതാണ്. പുഴയുടെ ഇരുകരകളിലും പരസ്പരം കാണുന്ന വീടുകളിലിരിക്കുന്നവര് പോലും അയല്പക്കം എന്ന ശ്രേണിയില് വരുന്നില്ല തന്നെ, നമ്മുടെ കരയിലെ 600-800 മീറ്റര് അകലെയുള്ളവര് പോലും അയല്വാസികളായിരിക്കെ തന്നെയും."അക്കരെ കുട്ടികള്" പോലും പന്തുകളിക്ക് രണ്ട് പോസ്റ്റുകള് വേറെനാട്ടുന്നു.
പിന്നെയൊക്കെ കുളിമുറികള് വീട്ടിനാഢംബര്വും ആളുകളുടെ അഭിമാനവുമായപ്പോള് പുഴയിലെക്കുള്ള വഴികളിലൊക്കെ മുള്ളു പടര്ന്നു.ഇല്ലികൂട്ടങ്ങളൊക്കെ എന്നേ ഞങ്ങള് വെട്ടി വിറ്റിരിന്നു. കുട്ടികള്ക്ക് പോലും വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ മണല്പരപ്പിലെ പന്തുകളിയും അതുകഴിഞ്ഞുള്ള വെള്ളത്തിലെക്കുള്ള ഊളിയിടലും പഴഞ്ചന് ആസ്വാദങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റിലേക്ക് തള്ളി.വേനലിലെ വെള്ളമൊഴിഞ്ഞ മലപ്പുറം പുഴകളിലെ സെവന്സ് ഫുട്ബാളില് നിന്ന് ഇന്ത്യന് പന്തുകളിയുടെ അഭിമാനമായി മാറിയവരെ നോക്കി ഇന്ന് മലപ്പുറം കുഞ്ഞു റൊണാള്ഡൊകള് പറയുന്നു.അവരൊടെയൊന്നും പ്രൊഫഷണല് ആയിരുന്നില്ലെന്ന്.
പുഴ എന്നെ ഇങ്ങനെ വാചാലനാക്കും .എന്റെ ഓര്മ, ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് ആ പുഴയില് നിന്നാണ്.
മദ്ധ്യാഹ്നത്തില് വീട്ടിലെ ജോലിയൊക്കെ തീര്ത്താവണം ഉമ്മ എന്നേം കൊണ്ട് പുഴയിലെക്ക് കുളിക്കാനും അലക്കാനുമിറങ്ങിയത്.ആദ്യമൊക്കെ പുഴയിലേക്ക് വീട്ടിലെ ആരെങ്കിലും പോവുന്നത് ഞങ്ങള് കുട്ടികള് കാത്തിരിക്കും.ഊഴമിട്ടാണ് വീട്ടിലെ മുതിര്ന്നപെണ്ണുങ്ങള് അന്ന് കുളിക്കാനിറങ്ങിയിരുന്നത്. ആദ്യം അമ്മായിയും , പിന്നെ വല്ല്യുമ്മ, കുഞ്ഞാമ, രണ്ടാമത്തെ അമ്മായി. എന്നിങ്ങനെ ഈ ഊഴത്തിന്റെ അനുക്രമങ്ങളില് മാറ്റമുണ്ടാവാമെങ്കിലും രണ്ടില് കൂടുതല് പേര് ഒന്നിച്ച് പുഴയിലേക്കിറങ്ങാറില്ല. പിന്നെ ഞങ്ങളൊക്കെ ആദ്യം പോവുന്നവരുടെ കൂടെയിറങ്ങുകയും അവസാനം വരുന്നവരുടെ കൂടെ കേറുകയും പതിവാക്കി.3-4 മണികൂര് നീളുന്ന കുളികള്. അത്ര നീണ്ട കുളികള് ബാല്യത്തിനു ശേഷം ഞാന് കുളിച്ചിട്ടില്ല.
പുഴയില് നിന്ന് ഓര്മ തുടങ്ങാന് കാരണം അന്ന് ഉമ്മ എന്ന് വട്ടക്കല്ലില് ഇരുത്തി. കടവിലെ ഓരോ കല്ലിന്നും ഓരൊ പേരാണ്.കുളികഴിഞ്ഞു വരുന്നവറോട് മറ്റുള്ളവര് ചോദിക്കും "ഇന്ന് വെള്ളം കേറ്യൊ എര്ങ്ങ്യോ?"മറുപടി ഇങ്ങനെ"വട്ടകല്ല് മൂടി, നിണ്ടകല്ലുമെക്കെത്ത്ണൂ" കല്ലുകളൊക്കെയും എത്ര നല്ല അടയാളപ്പെടുത്തലുകളാണ്. വയസ്സുകള് പോലെ,.ഉമ്മ എന്നെ വട്ടക്കല്ലില് ഇരുത്തി അലക്ക് തുടങ്ങി. ഞാന് ഉമ്മയറിയാതെ പതുക്കെ പുഴയിലേക്കിറങ്ങിതലയും താഴ്ത്തി നീന്താനുള്ള ശ്രമം. ഞാന് അക്കരപുറത്തെത്തും എന്നുതന്നെ വിശ്വാസം . തലയുയര്ത്തുമ്പോള് ഉമ്മ ഒത്തിരി മേലെ.വാവിട്ടു ഒന്നലറി,ഞാനങ്ങനെ ഒലിച്ചു പോവുന്നു.മുങ്ങിയും താണും.പൊങ്ങുമ്പോഴെക്കെ പുഴയിലേക്ക് താഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ഇല്ലിക്കൂട്ടങ്ങള് കാണുന്നു,ഉമ്മ നീന്തിയോ നടന്നോ വന്ന്.(ഉമ്മക്ക് നടക്കാന് മാത്രേ വെള്ളം കാണൂ.) എന്നെ നിഷ്പ്രയാസം എന്നെ പൊക്കിയെടുത്തു. അന്നായിരുന്നെന്റെ ഓര്മകളിലെ ജന്മദിനം.അതിനു മുന്പുള്ള പുരാതനമായ ഒരു ഓര്മയും എനിക്ക് കിട്ടുന്നില്ല.ആ ദിനം 22-23 ഓ വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പാവണം.അന്ന് ആ വെള്ളത്തിലൊഴുകിയ അതെ തീക്ഷ്ണതയില് ഈ ജന്മ ദിനത്തിലും ഞാന് മരണഭയം അനുഭവിക്കുന്നു.അതിലേറെ നഷ്ടമാകുന്ന പ്രായത്തെക്കുറിച്ച് അസ്വസ്ഥനാകുന്നു.
Showing posts with label ഓര്മ. Show all posts
Showing posts with label ഓര്മ. Show all posts
Mar 24, 2010
Sep 12, 2008
ഓർമ
ബാല്യത്തിലെ നോമ്പോർമകളിലേക്ക് പോയാലും ഞാൻ എത്തിപ്പെടുന്നത് പുഴ വലയം ചെയ്യുന്ന എന്റ് ഉമ്മ വീട്ടിലേക്കായിരിക്കും, ബാല്യ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ചെലവഴിച്ചത് ഉപ്പ വീട് അല്ലെങ്കിൽ ഞങളുടെ വീട്ടിലായിരുന്നെങ്കിലും ഓർമകളിൽ ഉമ്മ വീടിനു ഭൂരിപക്ഷം കൂടും,
നോമ്പുകാലം ഓർമകളിൽ നിശബ്ദമാണ്.പ്രത്യേകിച്ചും ഉമ്മ വീട്ടിൽ, പുലാശ്ശേരി എന്ന ഉമ്മവീട് ഏക്രറോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന കവുങിൻ തോട്ടത്തിലാണ്. നോമ്പെല്ലാത്ത കാലത്തും അവിടെ ഒരു നിശബ്ദത വലയം വെക്കാറുണ്ട്.2 മണിയോടെ ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം അസർ വാങ്കു വരേയുള്ള മധ്യാഹ്ന സമയത്ത്, വീട്ടിലെ ആണുങളൊക്കെയും പുറത്തോ , ജോലിയിടങളിലോ ആയിരിക്കും , ഉമ്മമ്മയും ഉമ്മയും പുഴയിലെ കുളിയും ഉച്ച ചോറും കഴിഞ് ളുഹർ നിസ്കരിച്ച് നിസ്കാര കുപ്പായം മാറാതെ അസർ വാങ്ക് കാത്ത് നിസ്കാരപായയിൽ മയങ്ങുന്നുണ്ടാവും, അമ്മായിമാരും നിശബ്ദമായി കിഴക്കേ മുറിയിൽ അന്നത്തെ പത്രം വായിച്ചോ, വനിതാ മാഗസിനിൽ കണ്ണോടിച്ചോ അതുമല്ലെങ്കിൽ ഒരു അർദ്ധമയക്കത്തിലോ ആവും, അന്നേരം ഏറ്റവും വിരസത അനുഭവപ്പെടുന്നത് കുട്ടികളായ എനിക്കും ഇക്കാക്കും ആയിരിക്കും, നിശ്ചലമായ ഈ നിഷ്ക്രിയത്തിൽ ആകെ ചെയ്യാനാവുന്നത് ബാലരമയോ പൂമ്പാറ്റയൊ അമാവന്മാർ കൊണ്ട് വന്നത് വീണ്ടും അമ്മായിമാരെ കൊണ്ട് വായിപ്പിച്ച് കേൾപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക എന്നതാവും. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാനും അവനും ലിഖിത നിയമങ്ങളെയൊക്കെ അട്ടിമറിച്ച് ഞങളുടെതായ ഒരു ചെസ്സ് കളിയിലെക്ക് നിശബ്ദമാവും.
പക്ഷേ ഈ നിശബ്ദതയിൽ അസർ വാങ്കുയരുമ്പോൾ അത് സംഗീതമയമായി എന്നെ ആകർഷിക്കും, പൂവൻ കോഴികളുടേ ഇടക്കുള്ള കൂവലും വാങ്കും മാത്രം നിശബ്ദത ഭേദിക്കുന്ന ആ മദ്ധ്യാഹന വാങ്കുകളാണ് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുള്ള ഏറ്റവും സംഗീതാത്മകമായ വാങ്കുകൾ, ആ വാങ്കുകൾ നിശബ്ദ പ്രകൃതിയിൽ വിലയം പ്രാപിക്കുന്നതു പോലെയാണ്. മദ്ധ്യാഹ്ന അതിരിലെ ഈ അസർ വാങ്കിന്റെ സംഗീതാത്മകത വെടിയം കുന്നെന്ന മൂത്താപ്പാന്റെ വീട്ടിലും അനുഭവേദ്യമായിരുന്നു അന്നൊക്കെ . പുലാശ്ശേരി വീടെന്ന പോലെ വെടിയം കുന്നും ഏക്കറോളം പരന്ന തെങ്ങിൻ തോട്ടത്തിലായിരുന്നു. തറവാട് പൊളിച്ച് പുതിയൊരു വീട് വക്കും വരെയുള്ള ചെറിയ ഇടവേളയിൽ മാത്രമേ വെടിയം കുന്നിൽ താമസിച്ചിരുന്നോള്ളുവെങ്കിൽം ആ വാങ്കുവിളി ഇപ്പോഴും അങനൊക്കെ തന്നെ ചെവിയിലുണ്ട്. ഞങളുടെ വീട് മെയിൻ റോഡിനോരത്തയതു കൊണ്ടാവണം ആ നിശബ്ദതിയിലെ അസർ വാങ്ക് അവിടെ ഒരിക്കലും കേൾക്കുക സാധ്യമായിരുന്നില്ല. ഏതെങ്കിലും ഒരു വാഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വാങ്കിനെ അപസ്വരമാക്കി കളയും.
പറഞു വന്നത് നോമ്പുകാലമാണ്. പുലാശ്ശേരി വീട്ടിൽ നോമ്പുകാലമായാൽ നിശബ്ദത വിരുന്നെത്തും. പുലാശ്ശേരിക്ക് ആ പേർ വന്നെത് എങ്ങനെയെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പിലാച്ചീരി എന്ന് ഞങൾ കുട്ടികളും ഇച്ഛിരി മുതിർന്നവരുമൊക്കെ വിളിക്കുമായിരുന്നെങ്കിലും ഉപ്പപ്പയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ പ്രായരും പ്ലാശ്ശേരി എന്നു മാത്രമായിരുന്നു വിളിക്കാറ് എന്ന് അന്നൊക്കെ ഞാൻ ഏറെ കൌതുകത്തോടേ നിരീക്ഷിചിരുന്നു.
നൊമ്പായാൽ പുലർച്ചെ രണ്ടര മൂന്നുമണിക്ക് ഉപ്പപ്പ മനസ്സിന്റെ അലാറം കേട്ടുണരും , കഞാണി കാക്ക , വല്യാക്ക മക്കത്തു നിന്നും കൊണ്ട് വരാറുള്ള –( അന്നൊക്ക് ഗൾഫിന്നാൽ മക്കമാണെന്നൊരു ധാരണ എന്നിൽ കുടി കൊണ്ടിരുന്നു. ഖത്തറിലെ മൂത്താപ്പ വന്നാലും “മൂത്താപ്പ മക്കത്ത് ന്ന് വന്നു“ എന്ന് തന്നെയാണ് ഞാൻ പറയാറുണ്ടായിരുന്നത്. )- കോഴി കൂവുന്നതും റോബ്ബോട്ട് സംസാരിക്കുന്നതുമായ അലാറങാാളൊക്കെ സജ്ജീകരിച്ച് നിര്ത്തുമായിരുന്നെങ്കിലും ഉപ്പപ്പ എണീറ്റ് കട്ടിലിനിരികെ സ്ഥിരമായി സൂക്ഷിക്കുന്ന സാനിയോ ടോറ്ച്ച് തെളിയിക്കുമ്പോഴാവും എല്ലാവരും ഉണരുന്നത് പിന്നെ വീട്ടിലെ പെണ്ണുങൾ പാചകത്തിലേക്ക്. ഭക്ഷണം കഴിഞാൽ എന്നേം ഇക്കാനേം ഉപ്പപ്പ വിളിച്ച് നൊമ്പിന്റെ നീയത്ത് വെച്ച് തരും “നവയ്തു. സൌമദിൻ”.
7.30 ഉണർന്നാലാണ് നിശബ്ദത വരിഞ് മുറുക്കുക. ഉപ്പപ്പ മാത്രം എണീറ്റ് കോലായയിൽ പത്രം വായിക്കുന്നുണ്ടാവും . പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെ നല്ല ഉറക്കം. ഞാനും ഇക്കാക്കയും ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തതിന്റെ വിരസതയിൽ കോലായയിൽ ചുറ്റിപറ്റി നിൽക്കും . അയല്വക്കത്തെ ശിഹാബ് മദ്രസയിൽ ഹിസ്ബ് ഓത്തിലാവും , അവൻ വരുന്നവരെ ഒരു കളീക്കും സാധ്യതയില്ല. നിശബ്ദത നീണ്ട് 10 മണി കഴിഞാലേ വീട്ടിലെ പെണ്ണുങളുരണൂ. അത് വരെകും അറുബോറ്. പത്തായാൽ ശിഹാബും എത്തും പിന്നെ കുളിക്കാൻ പുഴയിലിറങ്ങൂം . ചാടികുളിക്കാൻ പാടില്ല നൊബ് മുറിയും. മൂക്കും ചെവിയും പൊത്തി ഒരു മുങ്ങൽ അത്രമാത്രം. ചാടി കുളിക്കാൻ പുഴ പ്രലോഭിച്ചും കൊണ്ടിരിക്കുന്മ്. നൊബും ചാടി കുളിയും സംഘർഷത്തിലാവുപോൾ മുതിർന്നവരുടെ സാനിധ്യത്തിൽ നോബും അസാനിധ്യത്തിൽ ചാടി കുളിയും അതി ജയിക്കും. ചാടി കുളിക്കാനാവാത്ത പുഴയിൽ ആകെ ചെയ്യാവുന്നത് തോർത്ത് മുണ്ട് കൊണ്ട് മീൻ പിടിക്കലാണ്. ഒരു പരലിനെ കിട്ടിയാൽ അതിനെ ഹോർളിക്സിന്റെ കുപ്പിയിലടച്ച് അത് ചാവുവോളം വെള്ളം മാറ്റി കൊണ്ടിരിക്കും.
ഉച്ചക്ക് ശേഷം വീടുണരും, നോബ് മുറിക്കാൻ വീട്ടുകാരുടെ പ്രലോഭനവും തുടരും. ഞാനോ ഇക്കക്കായോ ആദ്യം ആരു നോമ്പു മുരിക്കും എന്നതിലേ ആശങ്കക്കിടയുള്ളൂ…
പിന്നെ പത്തിരി പരത്തലും ഇറച്ചിക്കറിയും തരിക്കഞിയും. പത്തിരി പരത്താൻ ഉരുളകളുണ്ടാക്കുന്നേടത്ത ഞാനും ഇക്കാക്കയും മത്സരിക്കും.
എന്നാൽ പ്ലാശ്ശേരിവീട്ടിലെ പെരുനാൾ അതി വിരസ്മായിരുന്നു. അവിടെ പെരുന്നാളഘോഷിക്കാൻ ഞാനും ഇക്കാക്കയും ഒരിക്കലും താതപര്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.പെരുന്നാളിന്റെ തലേനാൾ തൊട്ടെ ഉപ്പാരപറമ്പിലെ ഞങ്ങാളുടെ വീട്ടിലെത്താൻ ഞങ്ങൾ ധൃതി കൂട്ടും
നോമ്പുകാലം ഓർമകളിൽ നിശബ്ദമാണ്.പ്രത്യേകിച്ചും ഉമ്മ വീട്ടിൽ, പുലാശ്ശേരി എന്ന ഉമ്മവീട് ഏക്രറോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന കവുങിൻ തോട്ടത്തിലാണ്. നോമ്പെല്ലാത്ത കാലത്തും അവിടെ ഒരു നിശബ്ദത വലയം വെക്കാറുണ്ട്.2 മണിയോടെ ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം അസർ വാങ്കു വരേയുള്ള മധ്യാഹ്ന സമയത്ത്, വീട്ടിലെ ആണുങളൊക്കെയും പുറത്തോ , ജോലിയിടങളിലോ ആയിരിക്കും , ഉമ്മമ്മയും ഉമ്മയും പുഴയിലെ കുളിയും ഉച്ച ചോറും കഴിഞ് ളുഹർ നിസ്കരിച്ച് നിസ്കാര കുപ്പായം മാറാതെ അസർ വാങ്ക് കാത്ത് നിസ്കാരപായയിൽ മയങ്ങുന്നുണ്ടാവും, അമ്മായിമാരും നിശബ്ദമായി കിഴക്കേ മുറിയിൽ അന്നത്തെ പത്രം വായിച്ചോ, വനിതാ മാഗസിനിൽ കണ്ണോടിച്ചോ അതുമല്ലെങ്കിൽ ഒരു അർദ്ധമയക്കത്തിലോ ആവും, അന്നേരം ഏറ്റവും വിരസത അനുഭവപ്പെടുന്നത് കുട്ടികളായ എനിക്കും ഇക്കാക്കും ആയിരിക്കും, നിശ്ചലമായ ഈ നിഷ്ക്രിയത്തിൽ ആകെ ചെയ്യാനാവുന്നത് ബാലരമയോ പൂമ്പാറ്റയൊ അമാവന്മാർ കൊണ്ട് വന്നത് വീണ്ടും അമ്മായിമാരെ കൊണ്ട് വായിപ്പിച്ച് കേൾപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക എന്നതാവും. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാനും അവനും ലിഖിത നിയമങ്ങളെയൊക്കെ അട്ടിമറിച്ച് ഞങളുടെതായ ഒരു ചെസ്സ് കളിയിലെക്ക് നിശബ്ദമാവും.
പക്ഷേ ഈ നിശബ്ദതയിൽ അസർ വാങ്കുയരുമ്പോൾ അത് സംഗീതമയമായി എന്നെ ആകർഷിക്കും, പൂവൻ കോഴികളുടേ ഇടക്കുള്ള കൂവലും വാങ്കും മാത്രം നിശബ്ദത ഭേദിക്കുന്ന ആ മദ്ധ്യാഹന വാങ്കുകളാണ് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുള്ള ഏറ്റവും സംഗീതാത്മകമായ വാങ്കുകൾ, ആ വാങ്കുകൾ നിശബ്ദ പ്രകൃതിയിൽ വിലയം പ്രാപിക്കുന്നതു പോലെയാണ്. മദ്ധ്യാഹ്ന അതിരിലെ ഈ അസർ വാങ്കിന്റെ സംഗീതാത്മകത വെടിയം കുന്നെന്ന മൂത്താപ്പാന്റെ വീട്ടിലും അനുഭവേദ്യമായിരുന്നു അന്നൊക്കെ . പുലാശ്ശേരി വീടെന്ന പോലെ വെടിയം കുന്നും ഏക്കറോളം പരന്ന തെങ്ങിൻ തോട്ടത്തിലായിരുന്നു. തറവാട് പൊളിച്ച് പുതിയൊരു വീട് വക്കും വരെയുള്ള ചെറിയ ഇടവേളയിൽ മാത്രമേ വെടിയം കുന്നിൽ താമസിച്ചിരുന്നോള്ളുവെങ്കിൽം ആ വാങ്കുവിളി ഇപ്പോഴും അങനൊക്കെ തന്നെ ചെവിയിലുണ്ട്. ഞങളുടെ വീട് മെയിൻ റോഡിനോരത്തയതു കൊണ്ടാവണം ആ നിശബ്ദതിയിലെ അസർ വാങ്ക് അവിടെ ഒരിക്കലും കേൾക്കുക സാധ്യമായിരുന്നില്ല. ഏതെങ്കിലും ഒരു വാഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വാങ്കിനെ അപസ്വരമാക്കി കളയും.
പറഞു വന്നത് നോമ്പുകാലമാണ്. പുലാശ്ശേരി വീട്ടിൽ നോമ്പുകാലമായാൽ നിശബ്ദത വിരുന്നെത്തും. പുലാശ്ശേരിക്ക് ആ പേർ വന്നെത് എങ്ങനെയെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പിലാച്ചീരി എന്ന് ഞങൾ കുട്ടികളും ഇച്ഛിരി മുതിർന്നവരുമൊക്കെ വിളിക്കുമായിരുന്നെങ്കിലും ഉപ്പപ്പയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ പ്രായരും പ്ലാശ്ശേരി എന്നു മാത്രമായിരുന്നു വിളിക്കാറ് എന്ന് അന്നൊക്കെ ഞാൻ ഏറെ കൌതുകത്തോടേ നിരീക്ഷിചിരുന്നു.
നൊമ്പായാൽ പുലർച്ചെ രണ്ടര മൂന്നുമണിക്ക് ഉപ്പപ്പ മനസ്സിന്റെ അലാറം കേട്ടുണരും , കഞാണി കാക്ക , വല്യാക്ക മക്കത്തു നിന്നും കൊണ്ട് വരാറുള്ള –( അന്നൊക്ക് ഗൾഫിന്നാൽ മക്കമാണെന്നൊരു ധാരണ എന്നിൽ കുടി കൊണ്ടിരുന്നു. ഖത്തറിലെ മൂത്താപ്പ വന്നാലും “മൂത്താപ്പ മക്കത്ത് ന്ന് വന്നു“ എന്ന് തന്നെയാണ് ഞാൻ പറയാറുണ്ടായിരുന്നത്. )- കോഴി കൂവുന്നതും റോബ്ബോട്ട് സംസാരിക്കുന്നതുമായ അലാറങാാളൊക്കെ സജ്ജീകരിച്ച് നിര്ത്തുമായിരുന്നെങ്കിലും ഉപ്പപ്പ എണീറ്റ് കട്ടിലിനിരികെ സ്ഥിരമായി സൂക്ഷിക്കുന്ന സാനിയോ ടോറ്ച്ച് തെളിയിക്കുമ്പോഴാവും എല്ലാവരും ഉണരുന്നത് പിന്നെ വീട്ടിലെ പെണ്ണുങൾ പാചകത്തിലേക്ക്. ഭക്ഷണം കഴിഞാൽ എന്നേം ഇക്കാനേം ഉപ്പപ്പ വിളിച്ച് നൊമ്പിന്റെ നീയത്ത് വെച്ച് തരും “നവയ്തു. സൌമദിൻ”.
7.30 ഉണർന്നാലാണ് നിശബ്ദത വരിഞ് മുറുക്കുക. ഉപ്പപ്പ മാത്രം എണീറ്റ് കോലായയിൽ പത്രം വായിക്കുന്നുണ്ടാവും . പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെ നല്ല ഉറക്കം. ഞാനും ഇക്കാക്കയും ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തതിന്റെ വിരസതയിൽ കോലായയിൽ ചുറ്റിപറ്റി നിൽക്കും . അയല്വക്കത്തെ ശിഹാബ് മദ്രസയിൽ ഹിസ്ബ് ഓത്തിലാവും , അവൻ വരുന്നവരെ ഒരു കളീക്കും സാധ്യതയില്ല. നിശബ്ദത നീണ്ട് 10 മണി കഴിഞാലേ വീട്ടിലെ പെണ്ണുങളുരണൂ. അത് വരെകും അറുബോറ്. പത്തായാൽ ശിഹാബും എത്തും പിന്നെ കുളിക്കാൻ പുഴയിലിറങ്ങൂം . ചാടികുളിക്കാൻ പാടില്ല നൊബ് മുറിയും. മൂക്കും ചെവിയും പൊത്തി ഒരു മുങ്ങൽ അത്രമാത്രം. ചാടി കുളിക്കാൻ പുഴ പ്രലോഭിച്ചും കൊണ്ടിരിക്കുന്മ്. നൊബും ചാടി കുളിയും സംഘർഷത്തിലാവുപോൾ മുതിർന്നവരുടെ സാനിധ്യത്തിൽ നോബും അസാനിധ്യത്തിൽ ചാടി കുളിയും അതി ജയിക്കും. ചാടി കുളിക്കാനാവാത്ത പുഴയിൽ ആകെ ചെയ്യാവുന്നത് തോർത്ത് മുണ്ട് കൊണ്ട് മീൻ പിടിക്കലാണ്. ഒരു പരലിനെ കിട്ടിയാൽ അതിനെ ഹോർളിക്സിന്റെ കുപ്പിയിലടച്ച് അത് ചാവുവോളം വെള്ളം മാറ്റി കൊണ്ടിരിക്കും.
ഉച്ചക്ക് ശേഷം വീടുണരും, നോബ് മുറിക്കാൻ വീട്ടുകാരുടെ പ്രലോഭനവും തുടരും. ഞാനോ ഇക്കക്കായോ ആദ്യം ആരു നോമ്പു മുരിക്കും എന്നതിലേ ആശങ്കക്കിടയുള്ളൂ…
പിന്നെ പത്തിരി പരത്തലും ഇറച്ചിക്കറിയും തരിക്കഞിയും. പത്തിരി പരത്താൻ ഉരുളകളുണ്ടാക്കുന്നേടത്ത ഞാനും ഇക്കാക്കയും മത്സരിക്കും.
എന്നാൽ പ്ലാശ്ശേരിവീട്ടിലെ പെരുനാൾ അതി വിരസ്മായിരുന്നു. അവിടെ പെരുന്നാളഘോഷിക്കാൻ ഞാനും ഇക്കാക്കയും ഒരിക്കലും താതപര്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.പെരുന്നാളിന്റെ തലേനാൾ തൊട്ടെ ഉപ്പാരപറമ്പിലെ ഞങ്ങാളുടെ വീട്ടിലെത്താൻ ഞങ്ങൾ ധൃതി കൂട്ടും
Mar 25, 2008
ഇന്ന് ജന്മദിനം , ചില ഓര്മയും, പേടിയും
മാര്ച്ച് 25 , എന്റെ ജന്മദിനമാണിന്ന്.1982 ലെ ഒരു വ്യാഴാഴ്ചയാണ് ഞാന് എന്റെ ജീവിത നിയോഗം തുടങ്ങുന്നത്.അതായത് 26 വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പ്. ഓരോ ജന്മദിനവും എനിക്ക് പേടിയാണിപ്പോള്. ഞാനെന്റെ യുവത്വത്തെ അത്രമേല് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഓരോ ജന്മദിനവും എന്റെ യുവത്വത്തെ നഷ്ട്പ്പെടുത്തുന്നു എന്ന ഓര്മ എന്നെ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നു.
പക്ഷേ എന്റെ ജീവിതം എനിക്കു തുടങ്ങുന്നത് ചിന്നം പിന്നം മഴപെയ്യുന്ന തുലാമാസത്തിലെ (മഴയുള്ളത് കൊണ്ട് തുലാം എന്ന് ഞാനങ്ങ് നിരീക്ഷിച്ചതാണ്.കര്ക്കിടകവും ആവാം പക്ഷേ കര്കിടത്തിലെ പുഴ ഭീകര രൂപിണിയാണല്ലോ.ഓര്മയിലെ പുഴ സ്വച്ചന്ദമായിരുന്നു.) ഇരുട്ട് മൂടിയ ഒരു മദ്ധ്യാഹ്നത്തിലാണ്.
എനിക്ക് എന്റെ ജന്മദിനം എനിക്കോര്മയുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ ദിനമാണല്ലോ.അന്ന് 3-4 ഒക്കെ ആവണം പ്രായം. ജനിച്ച് വീണത് എന്റെ ഉമ്മവീടിന്റെ പറമ്പിനെ ഉപദ്വീപ് പോലെ അതിരുടുന്ന കടലുണ്ടി പുഴയിലും.
അന്നൊക്കെ എന്റെ ഉമ്മ വീട്ടിലും പരിസരവീടുകളിലൊന്നും കുളിപുരകള് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.എല്ലാവര്ക്കും പുഴയിലേക്ക് തുറക്കുന്ന സ്വകാര്യ കടവുകളുണ്ടായിരുന്നു.കടവുകളൊക്കെയും ഒരു സംസ്കാരമായിരുന്നു.
നാട്ടിലെ വാര്ത്തകളുടെ പ്രക്ഷേപണ കേന്ദ്രവും അപവാദങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി കേന്ദ്രങ്ങളും പ്രസരണ കേന്ദ്രങ്ങളുമായിരുന്നു."പോയി നീന്തി കുളിക്കെടാ. കുട്ട്യോളിതൊന്നും കേക്കണ്ട' എന്ന പറച്ചില് കടവുകളില് ഞാന് എത്ര കേട്ടിരുന്നു.
കടവുകള്ക്ക് അപ്പുറത്തെ ഇല്ലികാടുകള് കൌമാരങ്ങളുടെ ഉഷ്ണമേഘലകളുമായിരുന്നു. എന്നാല് കൌമാരങ്ങള്ക്ക് അലിഖിതമായൊരു പാരമ്പര്യ നിയമമുണ്ടായിരുന്നു.അതിന്റെ ഉല്ലംഘനം ഞാനൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല.ചില സായാഹ്ന യൌവ്വനങ്ങളും മദ്ധ്യവയസ്സുകളും അതിനെ ലംഘിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും കടവുകളിലെ സ്ത്രീകള് കൂട്ടത്തോടെ ആര്ത്തു.കൌമാരങ്ങളൂം ബാല്യങ്ങളും ഇല്ലിക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് കല്ലുകളെടുത്തെറിഞ്ഞു.
നാടിന്റെ നിയമം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. "നമ്മുടെ കരയിലെ പെണ്ണുങ്ങള്ടെ കുളി നമ്മുടെ കാഴ്ചകളിലെ കുളിരാവരുത്. നമ്മുടെ കരയിലെ പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെയും പെങ്ങന്മാരാവുന്നു. എന്നാല് അക്കരപുറത്തെ പെണ്ണുങ്ങള് കാഴ്ചയിലെ ഇമ്പവും ആണുങ്ങള് നമ്മുടെപാരമ്പര്യ ശത്രുക്കളുമാകുന്നു.അവര് നമ്മുടെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ശരീരത്തെ കാഴ്ചകള് കൊണ്ട് തുളക്കുമ്പോഴൊക്കെയും പ്രതിരോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു."
പുഴ നിര്ണ്ണയിക്കുന്ന അതിര്വര്മ്പ് വല്ലാത്തതാണ്. പുഴയുടെ ഇരുകരകളിലും പരസ്പരം കാണുന്ന വീടുകളിലിരിക്കുന്നവര് പോലും അയല്പക്കം എന്ന ശ്രേണിയില് വരുന്നില്ല തന്നെ, നമ്മുടെ കരയിലെ 600-800 മീറ്റര് അകലെയുള്ളവര് പോലും അയല്വാസികളായിരിക്കെ തന്നെയും.
"അക്കരെ കുട്ടികള്" പോലും പന്തുകളിക്ക് രണ്ട് പോസ്റ്റുകള് വേറെനാട്ടുന്നു.
പിന്നെയൊക്കെ കുളിമുറികള് വീട്ടിനാഢംബര്വും ആളുകളുടെ അഭിമാനവുമായപ്പോള് പുഴയിലെക്കുള്ള വഴികളിലൊക്കെ മുള്ളു പടര്ന്നു.ഇല്ലികൂട്ടങ്ങളൊക്കെ എന്നേ ഞങ്ങള് വെട്ടി വിറ്റിരിന്നു. കുട്ടികള്ക്ക് പോലും വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ മണല്പരപ്പിലെ പന്തുകളിയും അതുകഴിഞ്ഞുള്ള വെള്ളത്തിലെക്കുള്ള ഊളിയിടലും പഴഞ്ചന് ആസ്വാദങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റിലേക്ക് തള്ളി.
വേനലിലെ വെള്ളമൊഴിഞ്ഞ മലപ്പുറം പുഴകളിലെ സെവന്സ് ഫുട്ബാളില് നിന്ന് ഇന്ത്യന് പന്തുകളിയുടെ അഭിമാനമായി മാറിയവരെ നോക്കി ഇന്ന് മലപ്പുറം കുഞ്ഞു റൊണാള്ഡൊകള് പറയുന്നു.അവരൊടെയൊന്നും പ്രൊഫഷണല് ആയിരുന്നില്ലെന്ന്.
പുഴ എന്നെ ഇങ്ങനെ വാചാലനാക്കും .എന്റെ ഓര്മ, ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് ആ പുഴയില് നിന്നാണ്.
മദ്ധ്യാഹ്നത്തില് വീട്ടിലെ ജോലിയൊക്കെ തീര്ത്താവണം ഉമ്മ എന്നേം കൊണ്ട് പുഴയിലെക്ക് കുളിക്കാനും അലക്കാനുമിറങ്ങിയത്.ആദ്യമൊക്കെ പുഴയിലേക്ക് വീട്ടിലെ ആരെങ്കിലും പോവുന്നത് ഞങ്ങള് കുട്ടികള് കാത്തിരിക്കും.ഊഴമിട്ടാണ് വീട്ടിലെ മുതിര്ന്നപെണ്ണുങ്ങള് അന്ന് കുളിക്കാനിറങ്ങിയിരുന്നത്. ആദ്യം അമ്മായിയും , പിന്നെ വല്ല്യുമ്മ, കുഞ്ഞാമ, രണ്ടാമത്തെ അമ്മായി. എന്നിങ്ങനെ ഈ ഊഴത്തിന്റെ അനുക്രമങ്ങളില് മാറ്റമുണ്ടാവാമെങ്കിലും രണ്ടില് കൂടുതല് പേര് ഒന്നിച്ച് പുഴയിലേക്കിറങ്ങാറില്ല.
പിന്നെ ഞങ്ങളൊക്കെ ആദ്യം പോവുന്നവരുടെ കൂടെയിറങ്ങുകയും അവസാനം വരുന്നവരുടെ കൂടെ കേറുകയും പതിവാക്കി.3-4 മണികൂര് നീളുന്ന കുളികള്. അത്ര നീണ്ട കുളികള് ബാല്യത്തിനു ശേഷം ഞാന് കുളിച്ചിട്ടില്ല.
പുഴയില് നിന്ന് ഓര്മ തുടങ്ങാന് കാരണം അന്ന് ഉമ്മ എന്ന് വട്ടക്കല്ലില് ഇരുത്തി. കടവിലെ ഓരോ കല്ലിന്നും ഓരൊ പേരാണ്.കുളികഴിഞ്ഞു വരുന്നവറോട് മറ്റുള്ളവര് ചോദിക്കും "ഇന്ന് വെള്ളം കേറ്യൊ എര്ങ്ങ്യോ?"
മറുപടി ഇങ്ങനെ"വട്ടകല്ല് മൂടി, നിണ്ടകല്ലുമെക്കെത്ത്ണൂ" കല്ലുകളൊക്കെയും എത്ര നല്ല അടയാളപ്പെടുത്തലുകളാണ്. വയസ്സുകള് പോലെ,.
ഉമ്മ എന്നെ വട്ടക്കല്ലില് ഇരുത്തി അലക്ക് തുടങ്ങി. ഞാന് ഉമ്മയറിയാതെ പതുക്കെ പുഴയിലേക്കിറങ്ങിതലയും താഴ്ത്തി നീന്താനുള്ള ശ്രമം. ഞാന് അക്കരപുറത്തെത്തും എന്നുതന്നെ വിശ്വാസം . തലയുയര്ത്തുമ്പോള് ഉമ്മ ഒത്തിരി മേലെ.വാവിട്ടു ഒന്നലറി,ഞാനങ്ങനെ ഒലിച്ചു പോവുന്നു.മുങ്ങിയും താണും.പൊങ്ങുമ്പോഴെക്കെ പുഴയിലേക്ക് താഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ഇല്ലിക്കൂട്ടങ്ങള് കാണുന്നു,ഉമ്മ നീന്തിയോ നടന്നോ വന്ന്.(ഉമ്മക്ക് നടക്കാന് മാത്രേ വെള്ളം കാണൂ.) എന്നെ നിഷ്പ്രയാസം എന്നെ പൊക്കിയെടുത്തു. അന്നായിരുന്നെന്റെ ഓര്മകളിലെ ജന്മദിനം.അതിനു മുന്പുള്ള പുരാതനമായ ഒരു ഓര്മയും എനിക്ക് കിട്ടുന്നില്ല.ആ ദിനം 22-23 ഓ വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പാവണം.അന്ന് ആ വെള്ളത്തിലൊഴുകിയ അതെ തീക്ഷ്ണതയില് ഈ ജന്മ ദിനത്തിലും ഞാന് മരണഭയം അനുഭവിക്കുന്നു.അതിലേറെ നഷ്ടമാകുന്ന പ്രായത്തെക്കുറിച്ച് അസ്വസ്ഥനാകുന്നു.
പക്ഷേ എന്റെ ജീവിതം എനിക്കു തുടങ്ങുന്നത് ചിന്നം പിന്നം മഴപെയ്യുന്ന തുലാമാസത്തിലെ (മഴയുള്ളത് കൊണ്ട് തുലാം എന്ന് ഞാനങ്ങ് നിരീക്ഷിച്ചതാണ്.കര്ക്കിടകവും ആവാം പക്ഷേ കര്കിടത്തിലെ പുഴ ഭീകര രൂപിണിയാണല്ലോ.ഓര്മയിലെ പുഴ സ്വച്ചന്ദമായിരുന്നു.) ഇരുട്ട് മൂടിയ ഒരു മദ്ധ്യാഹ്നത്തിലാണ്.
എനിക്ക് എന്റെ ജന്മദിനം എനിക്കോര്മയുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ ദിനമാണല്ലോ.അന്ന് 3-4 ഒക്കെ ആവണം പ്രായം. ജനിച്ച് വീണത് എന്റെ ഉമ്മവീടിന്റെ പറമ്പിനെ ഉപദ്വീപ് പോലെ അതിരുടുന്ന കടലുണ്ടി പുഴയിലും.
അന്നൊക്കെ എന്റെ ഉമ്മ വീട്ടിലും പരിസരവീടുകളിലൊന്നും കുളിപുരകള് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.എല്ലാവര്ക്കും പുഴയിലേക്ക് തുറക്കുന്ന സ്വകാര്യ കടവുകളുണ്ടായിരുന്നു.കടവുകളൊക്കെയും ഒരു സംസ്കാരമായിരുന്നു.
നാട്ടിലെ വാര്ത്തകളുടെ പ്രക്ഷേപണ കേന്ദ്രവും അപവാദങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി കേന്ദ്രങ്ങളും പ്രസരണ കേന്ദ്രങ്ങളുമായിരുന്നു."പോയി നീന്തി കുളിക്കെടാ. കുട്ട്യോളിതൊന്നും കേക്കണ്ട' എന്ന പറച്ചില് കടവുകളില് ഞാന് എത്ര കേട്ടിരുന്നു.
കടവുകള്ക്ക് അപ്പുറത്തെ ഇല്ലികാടുകള് കൌമാരങ്ങളുടെ ഉഷ്ണമേഘലകളുമായിരുന്നു. എന്നാല് കൌമാരങ്ങള്ക്ക് അലിഖിതമായൊരു പാരമ്പര്യ നിയമമുണ്ടായിരുന്നു.അതിന്റെ ഉല്ലംഘനം ഞാനൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല.ചില സായാഹ്ന യൌവ്വനങ്ങളും മദ്ധ്യവയസ്സുകളും അതിനെ ലംഘിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും കടവുകളിലെ സ്ത്രീകള് കൂട്ടത്തോടെ ആര്ത്തു.കൌമാരങ്ങളൂം ബാല്യങ്ങളും ഇല്ലിക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് കല്ലുകളെടുത്തെറിഞ്ഞു.
നാടിന്റെ നിയമം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. "നമ്മുടെ കരയിലെ പെണ്ണുങ്ങള്ടെ കുളി നമ്മുടെ കാഴ്ചകളിലെ കുളിരാവരുത്. നമ്മുടെ കരയിലെ പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെയും പെങ്ങന്മാരാവുന്നു. എന്നാല് അക്കരപുറത്തെ പെണ്ണുങ്ങള് കാഴ്ചയിലെ ഇമ്പവും ആണുങ്ങള് നമ്മുടെപാരമ്പര്യ ശത്രുക്കളുമാകുന്നു.അവര് നമ്മുടെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ശരീരത്തെ കാഴ്ചകള് കൊണ്ട് തുളക്കുമ്പോഴൊക്കെയും പ്രതിരോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു."
പുഴ നിര്ണ്ണയിക്കുന്ന അതിര്വര്മ്പ് വല്ലാത്തതാണ്. പുഴയുടെ ഇരുകരകളിലും പരസ്പരം കാണുന്ന വീടുകളിലിരിക്കുന്നവര് പോലും അയല്പക്കം എന്ന ശ്രേണിയില് വരുന്നില്ല തന്നെ, നമ്മുടെ കരയിലെ 600-800 മീറ്റര് അകലെയുള്ളവര് പോലും അയല്വാസികളായിരിക്കെ തന്നെയും.
"അക്കരെ കുട്ടികള്" പോലും പന്തുകളിക്ക് രണ്ട് പോസ്റ്റുകള് വേറെനാട്ടുന്നു.
പിന്നെയൊക്കെ കുളിമുറികള് വീട്ടിനാഢംബര്വും ആളുകളുടെ അഭിമാനവുമായപ്പോള് പുഴയിലെക്കുള്ള വഴികളിലൊക്കെ മുള്ളു പടര്ന്നു.ഇല്ലികൂട്ടങ്ങളൊക്കെ എന്നേ ഞങ്ങള് വെട്ടി വിറ്റിരിന്നു. കുട്ടികള്ക്ക് പോലും വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ മണല്പരപ്പിലെ പന്തുകളിയും അതുകഴിഞ്ഞുള്ള വെള്ളത്തിലെക്കുള്ള ഊളിയിടലും പഴഞ്ചന് ആസ്വാദങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റിലേക്ക് തള്ളി.
വേനലിലെ വെള്ളമൊഴിഞ്ഞ മലപ്പുറം പുഴകളിലെ സെവന്സ് ഫുട്ബാളില് നിന്ന് ഇന്ത്യന് പന്തുകളിയുടെ അഭിമാനമായി മാറിയവരെ നോക്കി ഇന്ന് മലപ്പുറം കുഞ്ഞു റൊണാള്ഡൊകള് പറയുന്നു.അവരൊടെയൊന്നും പ്രൊഫഷണല് ആയിരുന്നില്ലെന്ന്.
പുഴ എന്നെ ഇങ്ങനെ വാചാലനാക്കും .എന്റെ ഓര്മ, ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് ആ പുഴയില് നിന്നാണ്.
മദ്ധ്യാഹ്നത്തില് വീട്ടിലെ ജോലിയൊക്കെ തീര്ത്താവണം ഉമ്മ എന്നേം കൊണ്ട് പുഴയിലെക്ക് കുളിക്കാനും അലക്കാനുമിറങ്ങിയത്.ആദ്യമൊക്കെ പുഴയിലേക്ക് വീട്ടിലെ ആരെങ്കിലും പോവുന്നത് ഞങ്ങള് കുട്ടികള് കാത്തിരിക്കും.ഊഴമിട്ടാണ് വീട്ടിലെ മുതിര്ന്നപെണ്ണുങ്ങള് അന്ന് കുളിക്കാനിറങ്ങിയിരുന്നത്. ആദ്യം അമ്മായിയും , പിന്നെ വല്ല്യുമ്മ, കുഞ്ഞാമ, രണ്ടാമത്തെ അമ്മായി. എന്നിങ്ങനെ ഈ ഊഴത്തിന്റെ അനുക്രമങ്ങളില് മാറ്റമുണ്ടാവാമെങ്കിലും രണ്ടില് കൂടുതല് പേര് ഒന്നിച്ച് പുഴയിലേക്കിറങ്ങാറില്ല.
പിന്നെ ഞങ്ങളൊക്കെ ആദ്യം പോവുന്നവരുടെ കൂടെയിറങ്ങുകയും അവസാനം വരുന്നവരുടെ കൂടെ കേറുകയും പതിവാക്കി.3-4 മണികൂര് നീളുന്ന കുളികള്. അത്ര നീണ്ട കുളികള് ബാല്യത്തിനു ശേഷം ഞാന് കുളിച്ചിട്ടില്ല.
പുഴയില് നിന്ന് ഓര്മ തുടങ്ങാന് കാരണം അന്ന് ഉമ്മ എന്ന് വട്ടക്കല്ലില് ഇരുത്തി. കടവിലെ ഓരോ കല്ലിന്നും ഓരൊ പേരാണ്.കുളികഴിഞ്ഞു വരുന്നവറോട് മറ്റുള്ളവര് ചോദിക്കും "ഇന്ന് വെള്ളം കേറ്യൊ എര്ങ്ങ്യോ?"
മറുപടി ഇങ്ങനെ"വട്ടകല്ല് മൂടി, നിണ്ടകല്ലുമെക്കെത്ത്ണൂ" കല്ലുകളൊക്കെയും എത്ര നല്ല അടയാളപ്പെടുത്തലുകളാണ്. വയസ്സുകള് പോലെ,.
ഉമ്മ എന്നെ വട്ടക്കല്ലില് ഇരുത്തി അലക്ക് തുടങ്ങി. ഞാന് ഉമ്മയറിയാതെ പതുക്കെ പുഴയിലേക്കിറങ്ങിതലയും താഴ്ത്തി നീന്താനുള്ള ശ്രമം. ഞാന് അക്കരപുറത്തെത്തും എന്നുതന്നെ വിശ്വാസം . തലയുയര്ത്തുമ്പോള് ഉമ്മ ഒത്തിരി മേലെ.വാവിട്ടു ഒന്നലറി,ഞാനങ്ങനെ ഒലിച്ചു പോവുന്നു.മുങ്ങിയും താണും.പൊങ്ങുമ്പോഴെക്കെ പുഴയിലേക്ക് താഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ഇല്ലിക്കൂട്ടങ്ങള് കാണുന്നു,ഉമ്മ നീന്തിയോ നടന്നോ വന്ന്.(ഉമ്മക്ക് നടക്കാന് മാത്രേ വെള്ളം കാണൂ.) എന്നെ നിഷ്പ്രയാസം എന്നെ പൊക്കിയെടുത്തു. അന്നായിരുന്നെന്റെ ഓര്മകളിലെ ജന്മദിനം.അതിനു മുന്പുള്ള പുരാതനമായ ഒരു ഓര്മയും എനിക്ക് കിട്ടുന്നില്ല.ആ ദിനം 22-23 ഓ വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പാവണം.അന്ന് ആ വെള്ളത്തിലൊഴുകിയ അതെ തീക്ഷ്ണതയില് ഈ ജന്മ ദിനത്തിലും ഞാന് മരണഭയം അനുഭവിക്കുന്നു.അതിലേറെ നഷ്ടമാകുന്ന പ്രായത്തെക്കുറിച്ച് അസ്വസ്ഥനാകുന്നു.
Sep 7, 2007
പ്രവാസത്തിണ്റ്റെ നേര്കാഴ്ചകള്
ഇതു പ്രവസത്തിണ്റ്റെ നേര്കാഴ്ചകള്. കാഴ്ചക്കപ്പുറം കാണാനുള്ള ഉള്കാഴ്ചയോ ദീര്ഘവീക്ഷണമോ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് കാഴ്ച വട്ടങ്ങളില് പതിഞ്ഞവ മാത്രം പകര്ത്തുന്നു.
നൂറയുടേയും എണ്റ്റേയും ഫ്ളാറ്റുകളുടെ വാതിലുകള് മുഖത്തോട് നോക്കിയാണിരുന്നിരുന്നത്.
ചാവക്കാട്ടുകാരന് നിസ്സാറിണ്റ്റെ ഹൃസ്വ പ്രണയത്തിണ്റ്റെ സാക്ഷാത്കാരമായിരുന്നു ഇന്തോനേഷ്യക്കാരി നൂറയും അവരുടെ പൂച്ച കുഞ്ഞിന് ശേലുള്ള കൈകുഞ്ഞും. വല്ലപ്പോഴും നിസാറിണ്റ്റേയും കുഞ്ഞിണ്റ്റേയും കൂടെ കാണാറുള്ള നൂറയില് നിന്നും കിട്ടുന്ന പുഞ്ചിരിയും നിസാറിണ്റ്റെ "എന്തുണ്ട്?" എന്ന ചോദ്യത്തിനും കവിഞ്ഞ സൌഹൃദമൊന്നും ആ കുടുംബവുമായി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുമില്ല,മൂന്നു മാസം മുന്പ് നിസാര് അവധിക്കു നാട്ടില് പോകുന്നതു വരെ.
ഇടക്കെപ്പൊഴങ്കിലും പാലും റൊട്ടിയും മറ്റും വാങ്ങി വരുന്ന നൂറയെ കാണാറുണ്ടെങ്കിലും പുഞ്ഞിരിക്കപ്പുറം സൌഹൃദം നീണ്ടതേയില്ല്ള. ഒരു മാസത്തിനെന്നും പറഞ്ഞ് നാട്ടില് പോയ നിസാറിനെ മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷവും കാണാതായപ്പോള് നിസാര് എന്നാണു തിരിച്ചു വരുന്നത് എന്ന എണ്റ്റെ ചോദ്യത്തിനും നൂറ പുഞ്ചിരി മാത്രം മറുപടി തന്നപ്പോള് അവളോട് സംസാരിക്കാന് ഞാന് തുനിയാറാതായി. പിന്നെ പിന്നെ അവളെ പുറത്തു കാണാതായുമായി.
ഒരു ദിവസം ഞാന് പുറത്തു പോയി വരവേ,നൂറ പര്ദയും ധരിച്ചു കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവര് എന്താണവിടെ ചെയ്യുന്നത് എന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ കാരണം അവള് കാണാതിരിക്കാന് കുറച്ചു മാറി നിന്നു. തലേ ദിവസം ഞാനും സഹമുറിയനും കഴിച്ച ബ്രൊസ്റ്റഡ് ചിക്കണ്റ്റെ കൂടെ കിട്ടിയ ബ്രഡ്( ചിക്കണ്റ്റെ എച്ചിലുകളോടൊപ്പം പുറത്തെ ചവറ്റു ബക്കലിട്ടതു) എടുത്ത് പര്ദ്ദക്കുള്ളില് ഒളിപ്പിച്ച് നൂറ ധൃതിയില് അവളുടെ ഫ്ളാറ്റിലേക്കു കയറിപ്പോയി.
ഉടന് തിരിച്ചു പോയി ഒരു പാലും ബ്രഡും, മുട്ടയും വാങ്ങി വന്നു നൂറയിടെ വാതിലില് ഞാന് മുട്ടി. അറിയുന്ന അറബിയും ബാക്കി ഇംഗ്ളീഷുമായി അവ വാങ്ങാന് മടിച്ച അവളൊട് നിസാര് തിരിച്ചു വന്നാല് ഇതിണ്റ്റെ പണം ഞാന് അവണ്റ്റെ കയ്യില് നിന്നു വാങ്ങി കൊള്ളാം എന്നു പറഞ്ഞു അവ അവളെ ഏല്പിച്ചു മടങ്ങാന് ഒരുങ്ങുന്ന എന്നെ ഞെട്ടിച്ച് അവള് പറഞ്ഞു.
"ഇന്ന് രാത്രി ഒരു മണിക്കു റൂമില് വന്നോളൂ.".
വാതിലടക്കാന് നേറം കണ്ണുകളില് യാചനാ ഭാവവും നിറച്ച് അവള് പറഞ്ഞു
" മാഫി നാഫര് താനി. ഇന്ത ബസ് പ്ളീസ്(നീ മാത്രം ,മറ്റാരേയും കൂടെ കൂട്ടരുത് പ്ളീീസ്)
പുതിയ ജോലി സ്ഥലത്തേക്കു മാറിയ ശേഷം തൊഴിലിടത്തിനു സമീപം നല്ലൊരു താമസത്തിനടവും തപ്പി നടക്കുന്ന കാലത്ത് ചെറിയ ഒരു ഇടവേളയില് ഞാന് എറണാം കുളം സ്വദേഷി സ്റ്റാന്ലിയോടപ്പവും താമസിച്ചിരുന്നു.
ജീവിതം എന്നതു ആസ്വാദനമാണെന്നും ആസ്വാദനം എന്നത് സ്ത്രീയും മദ്യവുമായിരുന്നുമെനായിരുന്നു സ്റ്റാന്ലുയുടെ ജീവിത തത്ത്വം.
വാരാന്ത്യങ്ങളില് സ്റ്റാന്ലി അവണ്റ്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തിനേയും തേടിപോവും. അവരിരുവരും പുതിയ ആസ്വാദനങ്ങളും. പിന്നെ അവന് തിരിച്ചെത്തുന്നത് വീക്കെണ്റ്റ് അവധി കഴിഞ്ഞ ശെശമാവും.
പതിവു പോലെ ആ ആഴ്ചയിലും അവന് വന്നു പറഞ്ഞു.
" ഈ ആഴ്ച പുതിയൊരു ചരക്കൊത്തിട്ടുണ്ട്. നിണ്റ്റെ ഒക്കെ പ്രായമെ കാണൂ. ഇവിടെ നഴ്സ് ആയി ജൊലി ചെയ്യുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച നീയും കൂട്. "ഞാനില്ല പതിവു പോലെ ഞാന് ഒഴിഞ്ഞു.
നീ ഈ ഫോട്ടൊ കണ്ട് നോക്കീട് പറ.
അവന് മൊബില് കയ്യില് തന്നു.
ഇവളോാ??!!
അറിയാതെ ചോദിച്ചി പൊയി.. എന്താ നീ അറിയുമോ?
ങ്ങളുടെ ഭാഗത്തെവിടെയൊ ആണവളുടെ വീട്. വസ്ത്രങ്ങളുടെ അധികഭാരമില്ലാതെ ഫോണിണ്റ്റെ സ്ക്രീന് നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന താര.
താര എണ്റ്റെ പ്രയമറി സ്കൂളിലെ ക്ളാസ്മേറ്റ് ആയിരുന്നു. പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലെവിടെ നിന്നൊ വന്നു ഞങ്ങളുടേ സ്കൂളിനടുത്തൊരു വാടകവീട്ടില് അച്ചനും അമ്മക്കും സഹോദരങ്ങള്ക്കുമൊപ്പം താമസിക്കുന്നവള്. വെളുത്ത ഇന്ത്യ മാഞ്ഞു നീല അമെരിക്ക കാണുന്ന ഹവായ് ചെരിപ്പും ധരിച്ചു വരുന്നവള്.
ആരുമായും അധികം കൂട്ടിലാത്തവള്.
പാല്പൊടിയുടെ വെളുത്ത പ്ളാസ്തിക്ക് കുപ്പിയില് കൂടിവെളം കൊണ്ടൂ വരുന്നവള്.
തിങ്കളും താര്ങ്ങളും എന്ന പദ്യം പടിപ്പിച്ച അന്നു.തിങ്കളും താരയൂം എന്ന് പാടി കളിയാക്കിയതിനു ഈര്ക്കിള് ചന്ദ്രനെ സ്ളേറ്റുകൊണ്ടെറിഞ്ഞവള്..
എന്താടോ നിന്നക്കങ്ങു പിടിച്കൂ ന്ന് തോന്നുന്നു, അടുത്ത ആഴ്ച നീയും കൂട്. സ്റ്റാന്ലി മൊബ്ബൈല് വാങ്ങി.
കാഴ്ച തുടങ്ങുന്നത് കോഴിക്കോട് അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനതാവളത്തിലെ ബോര്ടിംഗ് പാസിനായുള്ള ക്യൂവില് നിന്നും.
ക്യുവില് എനിക്ക് തൊട്ടു മുന്പു നില്ക്കുന്നത് പ്രവാസത്തിലേക്ക് ആദ്യം പറക്കുന്നു എന്ന് തൊന്നിക്കുന്ന മുഖ ഭാവമുള്ള്ള് ഒരു യുവാവും അതിനു മുന്പില് ഊര്ജ്ജസ്വലയായ ഒരു മദ്ദ്യവയസ്കയും .
ആരൊഗ്ഗ്യമുള്ള മെലിഞ്ഞ ശരീരവും യാത്ര ചെയ്തു പരിചയമുണ്ടെന്നു തോന്നിക്കുന്ന പെരുമാറ്റവും ഉള്ളവള്.
ബൊര്ഡിംഗ് പാസ്സ്ടേടുത്തു സീറ്റില് വന്നിരിക്കുമ്പോള് മുന്പിലെ സീറ്റിലിരുന്ന് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ എംബാര്ക്കേഷന് ഫോം ഫില് ചെയ്യാന് സഹായിക്കുന്നു അവര്.
വിമാനത്തില് എനിക്കു വലതു വശത്തെ നടവഴിയും കഴിഞ്ഞു വിന്ഡോയോട് ചേര്ന്ന സീടുകളില് ആ ചെറുപ്പക്കാരനും അവരും. സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ധരിക്കാനും മറ്റും അവര് അവനെ സഹായിക്കുന്നു. വീട്ടുകാരെ പിരിയുന്നതിണ്റ്റേയാവണം ഒരു വിഷമം അവണ്റ്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമാണൂ,അവര് പ്രസന്നവതിയും.
ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് വിമാനത്തില് കാണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മുഷിപ്പന് സിനിമയെ പരിഗണിക്കാതെ എല്ലവരും മയക്കത്തിലാണു,കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകവും വായിച്ച് അറിയാതെ ഞാനും മയ്യങ്ങി.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് എണീറ്റ് നോക്കുമ്പോള് എല്ലാവരും മയക്കത്തില് തന്നെ. ,വെറുതെ തൊട്ടപ്പുറത്തേക്കു നോക്കുമ്പ്പൊള് ആ മദ്ധ്യവയസ്ക മുഖത്ത് കയമര്ത്തി എങ്ങലടിച്ചു കരയുന്നു,. ശബ്ദം അടക്കാന് അവര് പരാമാവധി ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഞാന് വീണ്ടും ഉറക്കം നടിച്ചു. പിന്നെ എഴുനേല്ക്കുമ്പോള് അവര് സീറ്റിലില്ല. അല്പ സമയത്തിനു ശേഷം മടങ്ങി വന്നു സീറ്റിലിരുന്നു. മുഖത്ത് പഴയ പ്രസന്നതയും പുഞ്ചിരിയും .
കാഴ്ച അവസാനിക്കുന്നത്. ജിദ്ദ ഇണ്റ്റര്നാഷണല് എയര്പൊറ്ട്ടില്. കസ്റ്റംസ് ക്ളിയറാന്സ് കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങി വരുമ്പോള് ആ മദ്ധ്യവയസ്ക മൊബൈലില് ആരോടോ അറബിയില് സംസാരിച്ചു നില്ക്കുന്നു.
കാഴ്ച് ഒന്ന് - നൂറ.
നൂറയുടേയും എണ്റ്റേയും ഫ്ളാറ്റുകളുടെ വാതിലുകള് മുഖത്തോട് നോക്കിയാണിരുന്നിരുന്നത്.
ചാവക്കാട്ടുകാരന് നിസ്സാറിണ്റ്റെ ഹൃസ്വ പ്രണയത്തിണ്റ്റെ സാക്ഷാത്കാരമായിരുന്നു ഇന്തോനേഷ്യക്കാരി നൂറയും അവരുടെ പൂച്ച കുഞ്ഞിന് ശേലുള്ള കൈകുഞ്ഞും. വല്ലപ്പോഴും നിസാറിണ്റ്റേയും കുഞ്ഞിണ്റ്റേയും കൂടെ കാണാറുള്ള നൂറയില് നിന്നും കിട്ടുന്ന പുഞ്ചിരിയും നിസാറിണ്റ്റെ "എന്തുണ്ട്?" എന്ന ചോദ്യത്തിനും കവിഞ്ഞ സൌഹൃദമൊന്നും ആ കുടുംബവുമായി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുമില്ല,മൂന്നു മാസം മുന്പ് നിസാര് അവധിക്കു നാട്ടില് പോകുന്നതു വരെ.
ഇടക്കെപ്പൊഴങ്കിലും പാലും റൊട്ടിയും മറ്റും വാങ്ങി വരുന്ന നൂറയെ കാണാറുണ്ടെങ്കിലും പുഞ്ഞിരിക്കപ്പുറം സൌഹൃദം നീണ്ടതേയില്ല്ള. ഒരു മാസത്തിനെന്നും പറഞ്ഞ് നാട്ടില് പോയ നിസാറിനെ മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷവും കാണാതായപ്പോള് നിസാര് എന്നാണു തിരിച്ചു വരുന്നത് എന്ന എണ്റ്റെ ചോദ്യത്തിനും നൂറ പുഞ്ചിരി മാത്രം മറുപടി തന്നപ്പോള് അവളോട് സംസാരിക്കാന് ഞാന് തുനിയാറാതായി. പിന്നെ പിന്നെ അവളെ പുറത്തു കാണാതായുമായി.
ഒരു ദിവസം ഞാന് പുറത്തു പോയി വരവേ,നൂറ പര്ദയും ധരിച്ചു കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവര് എന്താണവിടെ ചെയ്യുന്നത് എന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ കാരണം അവള് കാണാതിരിക്കാന് കുറച്ചു മാറി നിന്നു. തലേ ദിവസം ഞാനും സഹമുറിയനും കഴിച്ച ബ്രൊസ്റ്റഡ് ചിക്കണ്റ്റെ കൂടെ കിട്ടിയ ബ്രഡ്( ചിക്കണ്റ്റെ എച്ചിലുകളോടൊപ്പം പുറത്തെ ചവറ്റു ബക്കലിട്ടതു) എടുത്ത് പര്ദ്ദക്കുള്ളില് ഒളിപ്പിച്ച് നൂറ ധൃതിയില് അവളുടെ ഫ്ളാറ്റിലേക്കു കയറിപ്പോയി.
ഉടന് തിരിച്ചു പോയി ഒരു പാലും ബ്രഡും, മുട്ടയും വാങ്ങി വന്നു നൂറയിടെ വാതിലില് ഞാന് മുട്ടി. അറിയുന്ന അറബിയും ബാക്കി ഇംഗ്ളീഷുമായി അവ വാങ്ങാന് മടിച്ച അവളൊട് നിസാര് തിരിച്ചു വന്നാല് ഇതിണ്റ്റെ പണം ഞാന് അവണ്റ്റെ കയ്യില് നിന്നു വാങ്ങി കൊള്ളാം എന്നു പറഞ്ഞു അവ അവളെ ഏല്പിച്ചു മടങ്ങാന് ഒരുങ്ങുന്ന എന്നെ ഞെട്ടിച്ച് അവള് പറഞ്ഞു.
"ഇന്ന് രാത്രി ഒരു മണിക്കു റൂമില് വന്നോളൂ.".
വാതിലടക്കാന് നേറം കണ്ണുകളില് യാചനാ ഭാവവും നിറച്ച് അവള് പറഞ്ഞു
" മാഫി നാഫര് താനി. ഇന്ത ബസ് പ്ളീസ്(നീ മാത്രം ,മറ്റാരേയും കൂടെ കൂട്ടരുത് പ്ളീീസ്)
കാഴ്ച രണ്ട് - താര.
പുതിയ ജോലി സ്ഥലത്തേക്കു മാറിയ ശേഷം തൊഴിലിടത്തിനു സമീപം നല്ലൊരു താമസത്തിനടവും തപ്പി നടക്കുന്ന കാലത്ത് ചെറിയ ഒരു ഇടവേളയില് ഞാന് എറണാം കുളം സ്വദേഷി സ്റ്റാന്ലിയോടപ്പവും താമസിച്ചിരുന്നു.
ജീവിതം എന്നതു ആസ്വാദനമാണെന്നും ആസ്വാദനം എന്നത് സ്ത്രീയും മദ്യവുമായിരുന്നുമെനായിരുന്നു സ്റ്റാന്ലുയുടെ ജീവിത തത്ത്വം.
വാരാന്ത്യങ്ങളില് സ്റ്റാന്ലി അവണ്റ്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തിനേയും തേടിപോവും. അവരിരുവരും പുതിയ ആസ്വാദനങ്ങളും. പിന്നെ അവന് തിരിച്ചെത്തുന്നത് വീക്കെണ്റ്റ് അവധി കഴിഞ്ഞ ശെശമാവും.
പതിവു പോലെ ആ ആഴ്ചയിലും അവന് വന്നു പറഞ്ഞു.
" ഈ ആഴ്ച പുതിയൊരു ചരക്കൊത്തിട്ടുണ്ട്. നിണ്റ്റെ ഒക്കെ പ്രായമെ കാണൂ. ഇവിടെ നഴ്സ് ആയി ജൊലി ചെയ്യുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച നീയും കൂട്. "ഞാനില്ല പതിവു പോലെ ഞാന് ഒഴിഞ്ഞു.
നീ ഈ ഫോട്ടൊ കണ്ട് നോക്കീട് പറ.
അവന് മൊബില് കയ്യില് തന്നു.
ഇവളോാ??!!
അറിയാതെ ചോദിച്ചി പൊയി.. എന്താ നീ അറിയുമോ?
ങ്ങളുടെ ഭാഗത്തെവിടെയൊ ആണവളുടെ വീട്. വസ്ത്രങ്ങളുടെ അധികഭാരമില്ലാതെ ഫോണിണ്റ്റെ സ്ക്രീന് നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന താര.
താര എണ്റ്റെ പ്രയമറി സ്കൂളിലെ ക്ളാസ്മേറ്റ് ആയിരുന്നു. പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലെവിടെ നിന്നൊ വന്നു ഞങ്ങളുടേ സ്കൂളിനടുത്തൊരു വാടകവീട്ടില് അച്ചനും അമ്മക്കും സഹോദരങ്ങള്ക്കുമൊപ്പം താമസിക്കുന്നവള്. വെളുത്ത ഇന്ത്യ മാഞ്ഞു നീല അമെരിക്ക കാണുന്ന ഹവായ് ചെരിപ്പും ധരിച്ചു വരുന്നവള്.
ആരുമായും അധികം കൂട്ടിലാത്തവള്.
പാല്പൊടിയുടെ വെളുത്ത പ്ളാസ്തിക്ക് കുപ്പിയില് കൂടിവെളം കൊണ്ടൂ വരുന്നവള്.
തിങ്കളും താര്ങ്ങളും എന്ന പദ്യം പടിപ്പിച്ച അന്നു.തിങ്കളും താരയൂം എന്ന് പാടി കളിയാക്കിയതിനു ഈര്ക്കിള് ചന്ദ്രനെ സ്ളേറ്റുകൊണ്ടെറിഞ്ഞവള്..
എന്താടോ നിന്നക്കങ്ങു പിടിച്കൂ ന്ന് തോന്നുന്നു, അടുത്ത ആഴ്ച നീയും കൂട്. സ്റ്റാന്ലി മൊബ്ബൈല് വാങ്ങി.
കാഴ്ച മൂന്ന്. മദ്ധ്യ വയസ്ക.
കാഴ്ച തുടങ്ങുന്നത് കോഴിക്കോട് അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനതാവളത്തിലെ ബോര്ടിംഗ് പാസിനായുള്ള ക്യൂവില് നിന്നും.
ക്യുവില് എനിക്ക് തൊട്ടു മുന്പു നില്ക്കുന്നത് പ്രവാസത്തിലേക്ക് ആദ്യം പറക്കുന്നു എന്ന് തൊന്നിക്കുന്ന മുഖ ഭാവമുള്ള്ള് ഒരു യുവാവും അതിനു മുന്പില് ഊര്ജ്ജസ്വലയായ ഒരു മദ്ദ്യവയസ്കയും .
ആരൊഗ്ഗ്യമുള്ള മെലിഞ്ഞ ശരീരവും യാത്ര ചെയ്തു പരിചയമുണ്ടെന്നു തോന്നിക്കുന്ന പെരുമാറ്റവും ഉള്ളവള്.
ബൊര്ഡിംഗ് പാസ്സ്ടേടുത്തു സീറ്റില് വന്നിരിക്കുമ്പോള് മുന്പിലെ സീറ്റിലിരുന്ന് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ എംബാര്ക്കേഷന് ഫോം ഫില് ചെയ്യാന് സഹായിക്കുന്നു അവര്.
വിമാനത്തില് എനിക്കു വലതു വശത്തെ നടവഴിയും കഴിഞ്ഞു വിന്ഡോയോട് ചേര്ന്ന സീടുകളില് ആ ചെറുപ്പക്കാരനും അവരും. സീറ്റ് ബെല്റ്റ് ധരിക്കാനും മറ്റും അവര് അവനെ സഹായിക്കുന്നു. വീട്ടുകാരെ പിരിയുന്നതിണ്റ്റേയാവണം ഒരു വിഷമം അവണ്റ്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമാണൂ,അവര് പ്രസന്നവതിയും.
ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് വിമാനത്തില് കാണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മുഷിപ്പന് സിനിമയെ പരിഗണിക്കാതെ എല്ലവരും മയക്കത്തിലാണു,കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകവും വായിച്ച് അറിയാതെ ഞാനും മയ്യങ്ങി.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് എണീറ്റ് നോക്കുമ്പോള് എല്ലാവരും മയക്കത്തില് തന്നെ. ,വെറുതെ തൊട്ടപ്പുറത്തേക്കു നോക്കുമ്പ്പൊള് ആ മദ്ധ്യവയസ്ക മുഖത്ത് കയമര്ത്തി എങ്ങലടിച്ചു കരയുന്നു,. ശബ്ദം അടക്കാന് അവര് പരാമാവധി ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഞാന് വീണ്ടും ഉറക്കം നടിച്ചു. പിന്നെ എഴുനേല്ക്കുമ്പോള് അവര് സീറ്റിലില്ല. അല്പ സമയത്തിനു ശേഷം മടങ്ങി വന്നു സീറ്റിലിരുന്നു. മുഖത്ത് പഴയ പ്രസന്നതയും പുഞ്ചിരിയും .
കാഴ്ച അവസാനിക്കുന്നത്. ജിദ്ദ ഇണ്റ്റര്നാഷണല് എയര്പൊറ്ട്ടില്. കസ്റ്റംസ് ക്ളിയറാന്സ് കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങി വരുമ്പോള് ആ മദ്ധ്യവയസ്ക മൊബൈലില് ആരോടോ അറബിയില് സംസാരിച്ചു നില്ക്കുന്നു.
Aug 18, 2006
ബള്ബുകളില് നിന്ന് റ്റ്യുബുകളിലേക്കുള്ള പരിണാമം -2( തുടര്ച)പതിവു പോലെ അന്നും വൈകീട്ട് വീട്ടില് വന്ന് ഓെല മടല് വെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ബാറ്റും പ്ലസ്റ്റിക് കീസ് കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ പന്തുമായി ക്രിക്കറ്റിന്റെ ഏറനാടന് കളിക്കിറങ്ങി, പതിവു പോലെ മൊല്ലാക്കന്റെ മഗ്രിബ് വാങ്ക് വിളിക്ക് പത്ത് മിനിട്ട് മുന്പ് ഉമ്മാന്റെ വിളിയുമായി ഉമ്മാന്റെ ദൂതുമായി അനിയന് ഹംസം കളിസ്തലതെഥി . പതിവു പോലെ ഉമ്മ്മ തന്ന് ലിസ്റ്റും പറ്റ് പുസ്ത്കകവുമായി വല്ല്യാക്കാന്റെ കടയിലേക്ക്.ഉപ്പ ഗള്ഫിലും ഇക്ക ഹൊസ്റ്റലിലും ആയ കാരണം ഗ്രഹ ഭരണത്തില് കൈകടാത്താനുള സ്വതന്റ്ര്യം ഞാന് എടുത്തിരുന്നു.അന്ന് പീടികയില് നിന്ന് തിരികെ വന്നത് 3 ഫിലിപ്സ് റ്റുബും അകംബടിക്ക് ആസ്താന ഇലക്റ്റ്രീഷ്യന് കമ്മുവുമായി ആയിരുന്നു.വൈദ്യുതി യുടെ വിലയറിയാത്ത എന്റെ നാട്ടുകാരെ മുഴുവന് പുച തൊടെ നൊക്കി ഇരു കൈകളിലും റ്റ്യുബും പിടിച് ഞാന് നടന്നു.ആദ്യമേ പ്രതീക്ഷിച ഉമ്മയുടെ ചീത്ത വക വെക്കാതെ ആദ്യം ത്ന്നെ ക്മ്മുവിനെ എന്റെ റൂമിലെക്കനയിഛു,. പണ്ടെങ്ങൊ പത്താം ക്ലാസ്സ് ത്ട്ടി മുട്ടി പാസ്സായ ഉമ്മാക്ക് ഉണ്ടൊ റ്റ്യ്യുബ് ലാഭിക്കുന്ന വൈദ്യുതിയെ കുറിചറിയുന്നു. ഇപ്പൊ ഉമ്മാക്കെ കയ്ചാലും അടുത്ത ഇലക്ട്രിക് ബില്ലോടെ ഉമ്മാക്ക് മധുരിക്കുംഅങ്ങനെ ഞാനും കമ്മുവും എന്റെ റൂമിലെ ബള്ബൊക്കെ അഴിച് മാറ്റി റ്റ്യൂബ് ഫിറ്റാക്കി അടുത്ത റൂമുകളിലേക്ക് നീങ്ങി.1 മണിക്കൂര് കൊണ്ട് എന്റെ വീടി നെ പ്രകാഷമയമാക്കനുള്ള പണി തീര്ത് ചക്രവും വാങ്ങി കമ്മു പ്പൊയി.അനിയന്മരുടെ മുന്പില് ബുധി രാക്ഷനായ ഞാന് ഞെളിഞ്ഞ് നിന്ന്റ്റുബ് കത്തിക്കാന് സ്വിചിട്ടു.ഒന്ന് രണ്ട് മൂന്ന്....ട്യൂബങ്ങനെ മിന്നി കൊണ്ടിരിന്നു.വോള്ട്ടേചില്ലാത്തിടത്താ ഓന്റെൊരു റ്റ്യൂബ്. ഇന്നി ഞി ഇരുട്ടി കിടന്നൊ. ഉമ്മ പ്രാകി. വൊല്ടെജില്ലാത്ത എന്റെ പ്രശാന്ത സുന്ദര ഗ്രാമതെ ഞനും പ്രാകി.പിറ്റേന്ന് ഹൊം വര്ക്ക് ചെയാത്തതിനുള്ള ഒോരൊ സാറന്മാരുടെ മര്ദ്ദനം കിട്ടുമ്പൊഴും ഞാന് കേവലതെയുമ്മ് റ്റ്യുബ് ചൊക്കിനെയും പ്രാകി.വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിള് നിന്ന് ഒരു രാത്രി വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പൊള് ഒരു കാര്യ്ം ഞാന് ശ്രദ്ദിചു. ഒരു വീടിന്റെ മ്മുന്പിലും ബള്ബില്ല റ്റ്യുബുകള് മത്രം. തെറ്റിധരിക്കരുത് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ വൊള്ട്ടെജ് കൂടിയിട്ടൊന്നുമ്മില്ല. തിരൂരില് ഒരു കംബനി ഹി പവര് എന്ന് നാമതില് ഇലക്റ്റ്രിക് ചോക്ക് ഇറക്കുന്നറ്റ്രെ . അതിനെ കത്തിക്കാന് വൊള്റ്റെജൊന്നും വെന്ടത്രെ.അങ്ങനെ അവര് ഞങ്ങലുടെ നാടിനെ ബള്ബ് വിമുക്ത ഗ്രാമമാക്കി.എന്റെ വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പുള്ള ഒരാശ.ഈ സൌദി ബഡായില് ഇതിനെന്തുകാര്യം എന്ന് ചൊദിക്കാം . ജിദ്ദയിലെ ബുറയ്മാനില് ഒരു ഇടുങ്ങിയ സ്റ്റ്രീറ്റില് ഒരു വീടിന്റെ മുന്പില് ഒരു ബള്ബ് കിനിഞ്ഞു കത്തുന്നത് കണ്ട് ഓര്ത് പോയതാണു മാഷേ
Jul 23, 2006
ബള്ബുകളില് നിന്ന് റ്റ്യുബുകളിലേക്കുള്ള പരിണാമം
ബള്ബുകള് ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ തന്നെ ഐഡന്റിറ്റിയായിരുന്നു. രാത്രികാലങ്ങളില് ബസ്സില് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് അന്തകാരത്തില് മരങ്ങള്ക്കിടയിലൂടെ മിന്നാമിനുങ്ങിനെപ്പൊലെ നുറുങ്ങുവെട്ടം പൊഴിക്കുന്ന ഒരു ബള്ബ് വീടിന്റെ ഇറയത്തു തൂങ്ങിക്കിടന്നു കത്തുന്നത് കണ്ടാല് മന്സ്സിലാക്കി കൊള്ളണം ഞങ്ങളുടെ നാടെത്തിതുടങ്ങിയെന്ന്.ആ സുന്ദരവും സുരഭിലവുമായ കാലഘട്ടത്തില് ഞാന് എന്റെ എട്ടാം ക്ലാസ്സ് പഠനവും അല്ലറ ചില്ലറ കുട്ടിക്കളിയുമായങ്ങനെ നടക്കയാണു.ആയിടക്കാണു സ്കൂളില് ഫിസിക്സ് പഠിപ്പിക്കുന്ന കേവലം എന്ന് സ്നേഹത്തൊടെ വിളിക്കുന്ന ആ മാഷ്(അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാര്ത്ത നാമം മറന്നു പോയി,ഈ നിക് നയിമിന്റെ ഒരു പവര്)അതിരാവിലെ തന്നെ ഒരു റ്റ്യൂബ് ചോക്കിന്റെ ചിത്രം ബോര്ഡില് വരച് ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു വിവരം പുറത്തു വിട്ടത്. കൂട്ടത്തില് ഒരു കാര്യം പുളുവാണെന്നൊന്നും കരുത്തരുത് വേേണമെങ്കില് വിശ്വസിചാല് മതി. അന്നൊക്കെ കെമിസ്ട്രിക്കും ഫിസിക്സിനുമൊക്കെ എനിക്കു ഫുള് മാര്ക്ക് കിട്ടാറുണ്ടായിരുമ്ന്നു. പ്രീ ഡിഗ്രി യാണെന്നെ ഒരു കെമിസ്റ്റ്രി വിരൊധിയാക്കിയത്. അതില് മുക്യപങ്ക് ഏ ഒ തൊമസിന്റെ മോഡെര്ണ് കെമിസ്റ്റ്രിക്കുണ്ടു. തൊമസ് മാഷാണെന്നെ കെമിസ്റ്റി എന്നു കേള്ക്കുമ്പോള് ഉറങ്ങുന്നവനാക്കി തീര്ത്തത്.ആ കഥ വേറേ. ..ഏതായാലും കേവലം എന്ന എന്റെ പ്രിയ അദ്യാപകന് എന്നെ നെട്ടിചുകൊണ്ടു ആ രഹസ്യം പുറത്തു വിട്ടു. റ്റ്യൂബു ലൈറ്റ് കള്ക്ക് ബള്ബിന്റെ പത്തിലൊന്ന് വൈദ്യുതി മതി.അതെ നിമിഷം ഞാന് ഞങ്ങൌടെ നാടിന്റെ ആസ്ഥാന് ഇലക്ട്രീഷ്യനായ കമ്മുവിന്റെ വിവരമില്ലായ്മയില് സഹതാപം കൊണ്ടു. ആ വിവരമില്ലായ്മയില് ഞങ്ങലുടെ നാട്ടിലെ സകലാമാന ബള്നുകളിലൂദെയും വന്ന ദേഷീയ നഷ്ടത്തില് അമര്ഷം തോന്നി.ആന്ന് വൈകുന്നേരം സ്കൂള് വിട്ട് വന്നത് ഞങ്ങളുടെ നാദിന്നെ മാറ്റിമരിക്കുന്ന ഒരാശയവുമായിട്ടായിരുമ്ന്നു!!!!!!!!!!!!!ശേഷം വഴിയേ
ബള്ബുകളില് നിന്ന് റ്റ്യുബുകളിലേക്കുള്ള പരിണാമം -2( തുടര്ച)
പതിവു പോലെ അന്നും വൈകീട്ട് വീട്ടില് വന്ന് ഓെല മടല് വെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ബാറ്റും പ്ലസ്റ്റിക് കീസ് കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ പന്തുമായി ക്രിക്കറ്റിന്റെ ഏറനാടന് കളിക്കിറങ്ങി, പതിവു പോലെ മൊല്ലാക്കന്റെ മഗ്രിബ് വാങ്ക് വിളിക്ക് പത്ത് മിനിട്ട് മുന്പ് ഉമ്മാന്റെ വിളിയുമായി ഉമ്മാന്റെ ദൂതുമായി അനിയന് ഹംസം കളിസ്തലതെഥി . പതിവു പോലെ ഉമ്മ്മ തന്ന് ലിസ്റ്റും പറ്റ് പുസ്ത്കകവുമായി വല്ല്യാക്കാന്റെ കടയിലേക്ക്.ഉപ്പ ഗള്ഫിലും ഇക്ക ഹൊസ്റ്റലിലും ആയ കാരണം ഗ്രഹ ഭരണത്തില് കൈകടാത്താനുള സ്വതന്റ്ര്യം ഞാന് എടുത്തിരുന്നു.അന്ന് പീടികയില് നിന്ന് തിരികെ വന്നത് 3 ഫിലിപ്സ് റ്റുബും അകംബടിക്ക് ആസ്താന ഇലക്റ്റ്രീഷ്യന് കമ്മുവുമായി ആയിരുന്നു.വൈദ്യുതി യുടെ വിലയറിയാത്ത എന്റെ നാട്ടുകാരെ മുഴുവന് പുച തൊടെ നൊക്കി ഇരു കൈകളിലും റ്റ്യുബും പിടിച് ഞാന് നടന്നു.ആദ്യമേ പ്രതീക്ഷിച ഉമ്മയുടെ ചീത്ത വക വെക്കാതെ ആദ്യം ത്ന്നെ ക്മ്മുവിനെ എന്റെ റൂമിലെക്കനയിഛു,. പണ്ടെങ്ങൊ പത്താം ക്ലാസ്സ് ത്ട്ടി മുട്ടി പാസ്സായ ഉമ്മാക്ക് ഉണ്ടൊ റ്റ്യ്യുബ് ലാഭിക്കുന്ന വൈദ്യുതിയെ കുറിചറിയുന്നു. ഇപ്പൊ ഉമ്മാക്കെ കയ്ചാലും അടുത്ത ഇലക്ട്രിക് ബില്ലോടെ ഉമ്മാക്ക് മധുരിക്കുംഅങ്ങനെ ഞാനും കമ്മുവും എന്റെ റൂമിലെ ബള്ബൊക്കെ അഴിച് മാറ്റി റ്റ്യൂബ് ഫിറ്റാക്കി അടുത്ത റൂമുകളിലേക്ക് നീങ്ങി.1 മണിക്കൂര് കൊണ്ട് എന്റെ വീടി നെ പ്രകാഷമയമാക്കനുള്ള പണി തീര്ത് ചക്രവും വാങ്ങി കമ്മു പ്പൊയി.അനിയന്മരുടെ മുന്പില് ബുധി രാക്ഷനായ ഞാന് ഞെളിഞ്ഞ് നിന്ന്റ്റുബ് കത്തിക്കാന് സ്വിചിട്ടു.ഒന്ന് രണ്ട് മൂന്ന്....ട്യൂബങ്ങനെ മിന്നി കൊണ്ടിരിന്നു.വോള്ട്ടേചില്ലാത്തിടത്താ ഓന്റെൊരു റ്റ്യൂബ്. ഇന്നി ഞി ഇരുട്ടി കിടന്നൊ. ഉമ്മ പ്രാകി. വൊല്ടെജില്ലാത്ത എന്റെ പ്രശാന്ത സുന്ദര ഗ്രാമതെ ഞനും പ്രാകി.പിറ്റേന്ന് ഹൊം വര്ക്ക് ചെയാത്തതിനുള്ള ഒോരൊ സാറന്മാരുടെ മര്ദ്ദനം കിട്ടുമ്പൊഴും ഞാന് കേവലതെയുമ്മ് റ്റ്യുബ് ചൊക്കിനെയും പ്രാകി.വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിള് നിന്ന് ഒരു രാത്രി വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പൊള് ഒരു കാര്യ്ം ഞാന് ശ്രദ്ദിചു. ഒരു വീടിന്റെ മ്മുന്പിലും ബള്ബില്ല റ്റ്യുബുകള് മത്രം. തെറ്റിധരിക്കരുത് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ വൊള്ട്ടെജ് കൂടിയിട്ടൊന്നുമ്മില്ല. തിരൂരില് ഒരു കംബനി ഹി പവര് എന്ന് നാമതില് ഇലക്റ്റ്രിക് ചോക്ക് ഇറക്കുന്നറ്റ്രെ . അതിനെ കത്തിക്കാന് വൊള്റ്റെജൊന്നും വെന്ടത്രെ.അങ്ങനെ അവര് ഞങ്ങലുടെ നാടിനെ ബള്ബ് വിമുക്ത ഗ്രാമമാക്കി.എന്റെ വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പുള്ള ഒരാശ.ഈ സൌദി ബഡായില് ഇതിനെന്തുകാര്യം എന്ന് ചൊദിക്കാം . ജിദ്ദയിലെ ബുറയ്മാനില് ഒരു ഇടുങ്ങിയ സ്റ്റ്രീറ്റില് ഒരു വീടിന്റെ മുന്പില് ഒരു ബള്ബ് കിനിഞ്ഞു കത്തുന്നത് കണ്ട് ഓര്ത് പോയതാണു മാഷേ
Subscribe to:
Posts (Atom)
