അവളുമാര്‍

അന്ന് (അവളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ ഭാവനയുടെ മരം വളര്‍ന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു)

വാര്‍ത്തകളുടെ മേലീല്‍ക്കൂടെ കാഴ്ചയരിയിപ്പിക്കുന്ന ഉണ്ണിയുടെ നട്ടെല്ലിനു മുകളില്‍ കൂടി ഒരു കറുത്ത എട്ടുകാലി അരിച്ചങ്ങനെ കയറുന്നത്‌ മിനിമോള്‍ വെറുതെയങ്ങനെ കണ്ടിരുന്നു.
"കറുത്ത എട്ടുകാല്യോ? ഇവിടെ ആദ്യമായിട്ടാണല്ലോ അത്തരം ഒന്ന്. ആ അണ്ടിക്കാട്ടീന്ന് ഇറങ്ങി വന്നതാവും"

"ദെ നിന്റെ പൊറത്തൊരു ഉറ്യേലി"
"ഈഹ്‌" എവടെ?

ചാടി എണ്ണീറ്റ്‌ തട്ടുന്ന ഉണ്ണിയുടെ കൈവിരലുകള്‍ എട്ടുകാലിയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നു പോവുന്നതും അതിന്‌ ഒന്നും പറ്റാതിരിക്കുന്നും കൌതുകത്തോടെ മിനീമോള്‍ നോക്കി നിന്നു,

"പറ്റിക്ക്യാ"
അടുത്തിരുന്ന മായ്‌കാ റബ്ബറെടുത്ത്‌ അവന്‍ എറിഞ്ഞത്‌ നെറ്റിയില്‍ കൊണ്ടപ്പോള്‍ പോലും അവള്‍ എട്ടുകാലിയുടെ വഴുവഴുപ്പുള്ള നീണ്ട കാലിലേക്ക്‌ നോക്കിയിരുന്നു.


ഉണ്ണി വീണ്ടും കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട്‌ പത്രത്തിലെ വാര്‍ത്തകളെ പീഡിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

വാക്കുകളെ നിശബ്ദമായി കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട്‌ പരതുമ്പോഴും ശബ്ദമാനമായി അവന്‍ വേറേ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടുമിരുന്നു.
"അവളുമാര്‍ക്കൊക്കെ അങ്ങനെ വേണം. ഒരാളു വന്ന് വിളിക്കുമ്പോ കൂടെ പോവാ, പത്തും നാപതും അളുള്‍ വന്നപ്പൊ മിണ്ടാനും നെലവിളിക്കാനും ആയില്യാ ന്നൊക്കെ പറ്യാ.ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ്‌ കേസും കൂട്ടോം......"

അപ്പ്പോഴേക്കും കറുത്ത എട്ടുകാലി വലിഞ്ഞു കേറി അവന്റെ തലക്കു പുറകില്‍ സ്ഥാനമുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, ഒരു രൂപ വട്ടത്തില്‍"

അതിന്റെ വഴു വഴുപ്പുള്ളതും വൃത്തിഹീനവുമായ കാലുകള്‍ അവന്റെ തലയോടു പിളര്‍ത്തി അവനെ മസ്തിഷ്ക്കത്തിലേക്ക്‌ ആഴ്‌ന്നങ്ങനെ പോവുന്നു.

അതിന്റെ എട്ടാം കാലിനുമാത്രം ഇത്തിരി നീളം കൂടുതലുള്ളതായി മിനിമോള്‍ക്ക്‌ തോന്നി.
\"ദേ ആ എട്ടാം കാല്‍ പിന്നേം നീളുന്നു."

"നെന്നക്കെന്തിന്റെ കേടാടീ. വട്ടായോ? പകലിരുന്ന് സ്വപനം കാണുന്നു." ഉണ്ണിയൊരു കളിയാക്കി ചിരികൊണ്ട്‌ ചോദിച്ചു.
ആ എട്ടാം കാല്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും നീണ്ട്‌ അവന്റെ ഹൃദയത്തോടടുക്കുന്നു.അതിന്‍ നിന്ന് പശിമള്ളൊരു കറുത്തൊരു നൂല്‍ പുറത്തേക്ക്‌ നീണ്ടു വരുന്നു. ഇതെന്ത്‌ എട്ടുകാലി? കാലില്‍ നിന്നും നൂലോ.?


ഉണ്ണി ആ വാര്‍ത്ത വിട്ടു കളഞ്ഞ ലക്ഷണമില്ല അവന്‍ വീണ്ടു കമന്റെറ്ററി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

"അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒക്കെ കൊണ്ട്‌ പോയപ്പോ കുതറി ഓടി രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്നില്ലേ അവള്‍ക്ക്‌ അല്ലേലും അവളുമൊരൊക്കെ വേണ്ടാന്ന് വെച്ച്ട്ടന്നെ എറങ്ങ്‌ണതാവും"

ആ കറുത്ത നൂലുകൊണ്ട അതിപ്പോ വല നെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.ഒരു കാലുകൊണ്ട്‌ വലനെയ്യുന്നത്‌ കാണാനും ഒരു രസം.പതുക്കെ അത്‌ വല കൊണ്ട്‌ അവന്റെ ഹൃദയത്തെ വലിഞ്ഞു മുറുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇപ്പൊ ഹൃദയത്തിന്‌ നല്ല കറുത്ത നിറം.

****
ഈയടുത്ത്‌ (അന്നൊക്കെ അവളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ഭാവനാ മരത്തില്‍ കിളികള്‍ കൂടു കൂട്ടിയിരുന്നു.അന്ന് അവള്‍ വല്ലത്ത മാനസിക സംഘര്‍ഷവും വിഷാദവും അനുഭവിച്ചിരുന്നു.)

ഉണ്ണി സ്ക്രീനിലെ സിനിമയിലേക്ക്‌ സാകൂതം നോക്കിയിരിക്കുന്നു.സലീം കുമാര്‍ സിനിമയിലങ്ങനെ ഒഴുകയാണ്‌ പുഴപോലെ. എത്ര വര്‍ഷം കൂടിയിട്ടാണ്‌ ഉണ്ണീനെ കാണുന്നത്‌. അപ്പോഴും ഒരു രൂപ വട്ടത്തില്‍ അവന്റെ തലക്കു പുറകില്‍ ആ എട്ടുകാലി കറുത്ത കാലുകളും ആഴ്‌ത്തി ഒരു രൂപ വട്ടത്തിലങ്ങനെ പറ്റി പിടിച്ച്‌ കെടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"അവന്‍ തന്നെ, അവളെകൊണ്ട്‌ ഒന്നിനുമാവില്ല, മിണ്ടാന്‍ പോലും. അവളുമാര്‍ പാവങ്ങള്‌. അവന്മാരെയൊക്കെ" ഉണ്ണിയുടെ കണ്ണുകളി രോഷം തിളച്ചു. ആ ചൂട്‌ പൊള്ളിച്ചിട്ടാവണം എട്ടുകാലിയുടെ എട്ടാം കാല്‍ പതുക്കെ വലിയുന്നു. ചുരുങ്ങി ചുരുങ്ങി വരുന്നു.മസ്തിഷ്‌കത്തിലാഴ്‌ത്തിയ മറ്റു കാലുകളും ഇളകി തുടങ്ങുന്നു." ഹൃദയത്തെ വരിഞ്ഞ വലയുടെ കണ്ണികളുരുകുന്നു.
******
ഇന്ന് (അവള്‍ ഹൃദയത്തിലെ ഭാവനയുടെ മരത്തെ വേരോടെ പിഴുതു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു)

മാഗസിനിലേക്ക്‌ കണ്ണു നട്ടിരിക്കുന്ന ഉണ്ണിയെ കാണാന്‍ നല്ല ചന്തമൊക്കെയുണ്ടെന്ന് മിനിമോള്‍ നിരീക്ഷിച്ചു.

അവനങ്ങനെ വായിക്കുകയാണ്‌ "ഒരു മകള്‍ മാത്രം അന്തസ്സും അഭിമാനവും ഇല്ലാത്തവളായി" .വായിച്ചങ്ങനെ പോവുമ്പോള്‍ ആത്മ നിന്ദ അവന്റെ കണ്ണിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി ബാഷ്പമാവുന്നത്‌ മിനി കണ്ടു. ബാഷ്പം തട്ടിയപ്പോഴാവണം എട്ടുകാലി ഒന്നിളകി. പിന്നെ പതുകെ മസ്തിഷ്കത്തില്‍ നിന്ന് അതിന്റെ കാലുകള്‍ ഊരിയെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി .പതുക്കെ എഴഞ്ഞ്‌ നട്ടെല്ലിലൂടെ താഴേക്ക്‌ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി.
"ദേ നെന്റെ ബാക്കിലൊരു എട്ടുകാലി"


"ഷിറ്റ്‌" എവടെ?

ചാടി എണ്ണീറ്റ്‌ തട്ടുന്ന ഉണ്ണിയുടെ കൈവിരലുകള്‍ എട്ടുകാലിയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നു പോവുന്നതും അതിന്‌ ഒന്നും പറ്റാതിരിക്കുന്നും കൌതുകത്തോടെ മിനീ നോക്കി നിന്നു,

"പറ്റിക്ക്യാ"
അടുത്തിരുന്ന എറേസിംഗ്‌ റബ്ബറെടുത്ത അവന്‍ എറിഞ്ഞത്‌ നെറ്റിയില്‍ കൊണ്ടപ്പോള്‍ പോലും അവള്‍ എട്ടുകാലി വഴുത്ത കാലുകളും നീട്ടി താഴേേക്ക്‌ അരിച്ചിറങ്ങുന്നത്‌ മിനി കൌതുകത്തോടെ നോക്കി ഇരുന്നു.

പിന്നെ അത്‌ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വിന്‍ഡൊയ്യിലൂടെ താഴെ ജനത്തിരക്കിലേക്ക്‌ അതിന്റെ നീണ്ട എട്ടാം കാല്‍ നീട്ടുന്നതും ജങ്ങങ്ങള്‍ക്ക്‌ മീതേക്കൂടെ ഒരു കറുത്ത വല നെയ്യുന്നതും അവള്‍ നോക്കിയിരുന്നു.

" ദേ അതിന്റെ വലക്കെന്തൊരു നീട്ടാ . എത്ര പേരാ അതില്‍ കുടുങ്ങിയേര്‍ക്കെണേ.."


"നെന്നക്കെന്തിന്റെ കേടാടീ. കഥ എഴുതണമ്ന്ന്ണ്ടോ?? പകലിരുന്ന് പിചും പേയും പറയണ്‌ ." ഉണ്ണിയൊരു പരിഹാസ ചിരികൊണ്ട്‌ ചോദിച്ചു.

അപ്പൊ ജനലില്‍കൂടെ അടുത്തുള്ള ടെറസിന്‍ മുകളിളെക്ക്‌ അവള്‍ ചര്‍ദ്ദിച്ചു. ആ ചര്‍ദിലില്‍ പിഴുതുമാറ്റപ്പെട്ട മരകഷ്ണങ്ങളായിരുന്നു നിറയെ.

വിലപിക്കുന്ന അവശ കഥാപാത്രങ്ങള്‍...

മെഹഫിലില്‍ നിന്നുയരുന്ന ഖവാലിയുടെ താളം ദ്രുത ഗതിയിലായിരിക്കുന്നു.

അതോടൊപ്പം അവനും ചരസിന്റെ പുക പടര്‍ത്തിനെ ആഞ്ഞ്‌ വലിച്ച്‌ ആത്മാവിലേക്കാവാഹിച്ചു.സംഗീതജ്ഞന്റെ സ്വരം വീണ്ടുമുയരുന്നു.. താളം മുറുകുന്നു. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം മുറുകുന്ന താളത്തോടൊപ്പം അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നതായി അവനറിഞ്ഞു.പിന്നെ ഒരു തൂവലിനെ പോലെ ആകാശത്തേക്ക്‌ ഉയര്‍ന്ന്... പറന്ന്...അങ്ങനെ.........

തിരക്കേറിയ ഗ്വോളിയോര്‍ നഗരത്തിന്റെ ഏതോ ആളൊഴിഞ്ഞ ഇടവഴിയിലിരുന്ന് ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ നിശ്വസിച്ചു.ഇപ്പോള്‍ നാദവും താളവും നിലച്ചിരിക്കുന്നു.ഖുരാനയുടേയും രാഗത്തിന്റെയും ഭാവം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു., മെഹഫിലുകളില്‍ ആളൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഈെ നിശബ്ദത ജഡ പിടിച്ച ഇരുട്ടിന്റെ ഏകാന്തതയില്‍ തന്റെ ശരീര ഭാരം വീണ്ടും വര്‍ദ്ധിക്കുന്നതായി അവനറിഞ്ഞു.ആത്മാവ്‌ അതിന്റെ യാത്ര കഴിഞ്ഞ്‌ മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നു.ക്രൂശിക്കാനുണ്ടായ നാലാമത്തെ ആണി പിറകെ കൂടി ഗതി കിട്ടാതെ അലയുന്ന ജിപ്സിയെപ്പോലെ എന്നും അലയാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവാനായിരുന്നല്ലോ താനും.എത്ര തെരുവീഥികളിലൂടെ എന്തെല്ലാം കണ്ട്‌, അറിഞ്ഞ്‌, എന്നാല്‍ ഒന്നും അറിയാതെ അവസാനം താന്‍സന്റെ സ്വരം ഇന്നും മുഴങ്ങുന്ന ഗ്വോളിയൊറിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട തെരുവില്‍ നിശ്ചേഷ്‌ഠനായി ഇങ്ങനെ.....പക്ഷേ അവസാനിക്കാത്ത യാത്ര ശരീരത്തില്‍ നിന്നിപ്പോള്‍ അത്മാവേറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു.

ഞാനവന്‍ തന്നെ, മറക്കാനിടയില്ല,

അലച്ചിലിനിടയില്‍ അന്ധേര്‍ നഗരിയിലെത്തി. തൂക്കു മരത്തില്‍ നിന്നു "മംഹതി"നാല്‍ രക്ഷിക്കപ്പെട്ട 'ഭാരതേന്ദു ഹരിശ്ചന്ദ്ര"യുടെ ഗോവര്‍ദ്ധന്‍. അന്നു തുടങ്ങിയ യാത്രയായിരുന്നു. ഒരിക്കലും അവസനിക്കാതെ, മോശയുടെ വാക്കുകളിലെ "ഗര്‍ഷോം".പിന്നെ ആനന്ദായിരുന്നു ചലിപ്പിച്ചത്‌, ദീര്‍ഘ ദൂരം യാത്ര ചെയ്യിച്ച്‌ അദ്ദേഹവും കയ്യൊഴിഞ്ഞു.

ഇനി ഈ ഖുരാനകളുടെ തെരുവീഥികളില്‍ അനാഥനായി.അവസാനിക്കാത്ത യാത്രയിലേക്ക്‌ ആത്മാവിനെ പുറത്തു വിട്ട്‌....

ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ ഗാഢമായൊന്നു നിശ്വസിച്ച്‌ വീണ്ടു ചരസ്സ്‌ ആഞ്ഞു വലിച്ചു. അതോടൊപ്പം ഓര്‍മകള്‍ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.എത്ര യാത്രകള്‍ ഇരുട്ടിന്റെ നഗരിയില്‍ നിന്ന് ദൈവത്തിന്റെ നാട്ടിലേക്ക്‌,,ഭാരതേന്ദുവിന്റെ വികാരങ്ങളും സംഘര്‍ഷങ്ങളും പിന്നെ ആനന്ദിന്റെ പിരിമുറുക്കങ്ങളും ഏറ്റു വാങ്ങി...പാതി വഴിയില്‍ അനന്തയാത്രക്ക്‌ വിട്ട്‌ എല്ലവരും കയ്യൊഴിഞ്ഞു....

അനന്തമായ യാത്ര. കഥാപാത്രങ്ങളെന്നും ചരസ്സ്‌ നിറജ്ജ ബീഡിയെപ്പോലെ തെരുവിധികളിലേക്ക്‌ വലിച്ചെറിയുന്നവരല്ലോ....കഥാകാരന്റെ സംഘര്‍ഷങ്ങക്കും പിരിമുറുക്കങ്ങളും ഏല്‍ക്കാന്‍ വിധിപ്പെട്ടവര്‍...

എത്ര പേരെ കണ്ടു.ഇന്നിന്റെ ദുഖങ്ങളെല്ലാം തന്നിലേക്കാവാഹിച്ച ഗോവിന്ദന്‍ നായരും, അദ്ദുവും പിന്നെ വെറും മനുഷ്യനുമായ അസുരവിത്ത്‌.ഖസാക്കില്‍ നിന്ന് പറഞ്ഞു വിട്ട രവി.ഇന്ന് പരിദേവനങ്ങളുമായി കഴിയുന്ന ഗീവര്‍ഗീസാച്ചനെ.അങ്ങനെയെത്രപേര്‍. തന്റെ നിയോഗം ഒന്നും കേള്‍ക്കാതെ അറിയാതെയുള്ള യാത്രയായത്‌ എത്ര ഭാഗ്യം..ളൊഹയിലെ നിയമങ്ങളെ മാറ്റിയെറിഞ്ഞ്‌ സ്ത്രീയുടെ മാനം രക്ഷിച്ചവന്‌ മുന്‍പില്‍ കിടന്ന് പിടയുന്നവളെ നോക്കി വിലപിക്കാനാവാതെ ഒന്നിനുമാവുന്നില്ലല്ലോ?

ഈ അവശ കഥാപാത്രങ്ങളെ മരിക്കാന്‍ പോലും വിടാതെ എങ്ങനെ പിടഞ്ഞു ജീവിക്കാന്‍ വിടുന്നതെന്തിന്‌..

കത്തി തീരാറായ ചരസ്സിന്റെ അവസാന പുകയും ആത്മാവിലേക്കാവാഹിച്ചു ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ അപ്പോള്‍ അകലെ നദീ തീരത്തെ അഘോരികളുടെ അവതാളത്തിന്റെ താളം കേള്‍ക്കാറായി..കണ്‍ മുന്നില്‍ പരശ്ശതം അഘോരികല്‍ നഗ്ന നൃത്തം തുടങ്ങി..ഗോവര്‍ദ്ധന്റെ ജട വളരുന്നു. ശരീരത്തില്‍ ചാരം പുര്‍ണ്ടു..അഘോരികളുടെ താളത്തിനൊത്ത്‌ ഗോവര്‍ദ്ധനും .അഘോരികളിലൊന്നായി....

ബ്ലോഗിണി

പുറത്ത്‌ നല്ല പൊടിക്കാറ്റ്‌ വീശുന്നുണ്ട്‌. ഫരീദ അതൊന്നും അറിയുന്നതേയില്ല. കാലാവസഥാ മാറ്റത്തിന്റെ മുന്നോടിയാവാം.ഫരീദയുടെ കണ്ണുകള്‍ ചുവന്നിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ 12 മണിക്കൂറായി ഫരീദ ഒന്നും അറിയ്യുന്നില്ല. എ സി യുടേ മുഴക്കവും കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ ചെറിയ ഇരംബലും ഒഴിചാല്‍ തീര്‍ത്തും നിശബ്ദമാണവളുടെ ഫ്ലാറ്റ്‌. കഴിഞ്ഞ 12 മണിക്കൂറായി അവള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സ്ക്രീനിലേക്ക്‌ കണ്ണും നട്ടിരിക്കയാണ`.ഇടക്കെപ്പോഴൊ ഭര്‍ത്താവ്‌ ജോലികഴിഞ്ഞ്‌ വന്നതും വീണ്ടും ജോലിക്ക്‌ പൊയതും അവള്‍ ശ്രദ്ധിചിരുന്നില്ല.വിശാലമനസ്കന്റെ മലയാളം ബ്ലോഗിന്റെ കമന്റുകളിലൊന്നില്‍ അനോനിമസ്സായി സ്വത്വം മറചു വെചു അവളെഴുതിയിട്ട ചില വരികള്‍ ക്ക്‌ വരുന്ന പ്രതികരണങ്ങളിലേക്ക്‌ കണ്ണും നട്ടിരിക്കയാണവള്‍.അടുത്ത കമ്മെന്റും അനൊനിമസ്സയി തന്നെ അവള്‍ ടൈപ്പ്‌ ചെയ്തു തുടങ്ങി."ഭര്‍ത്താവിനരികില്‍ കിടക്കുമ്പൊഴും വിരഹദു:ഖിതയാവുന്നെന്‍ മനസ്സ്‌".പൂര്‍ണമയും ടൈപ്പ്‌ ചെയ്ത്‌ പബ്ലിഷ്‌ ചെയ്തപ്പോഴെക്കും വന്ന് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രതികരണങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ആവേശിതയാക്കി.തുടര്‍ചയെന്നോണം അവള്‍ വീണ്ടും ടൈപ്പ്‌ ചെയാന്‍ തുടങ്ങി."വിവാഹിതയായിട്ടും ദാമ്പത്യമെന്‍തെന്നറിയാത്തവള്‍" എന്നൊരു തലക്കെട്ടും നല്‍കി അവള്‍ എഴുതി "ഭര്‍ത്താവൊരിക്കലും അവളെ പേരെടുത്ത്‌ വിളിച്ചിരുന്നില്ല.ജോലിക്കും ഓവര്‍ റ്റയ്മിനുമ്മ് ശേഷം ക്ഷീണിച്ചുറങ്ങുന്ന അയാളെ കാണുംബോഴെല്ലാം തന്റെ മനസ്സില്‍ ചില സുരഭില സ്വപ്നങ്ങള്‍ കരിയാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്‌ അവള്‍ അറിഞ്ഞു. തന്റെ പേരു താന്‍ പോലും മറന്നേക്കുമൊ എന്നവള്‍ സന്ദേഹപ്പെട്ടു" വരികള്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത ശേഷം ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഏകാന്തതയില്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റിലെ ബ്ലൊഗര്‍മരുടെ കോലഹലങ്ങളിലേക്കു പ്രതികരണങ്ങല്‍ളിലേക്ക്‌ കണ്ണും നട്ടിരുന്നു.ഇടക്കെപ്പൊഴൊ ഭര്‍ത്തവ്‌ വീണ്ടും വന്നതും എന്തൊക്കെയൊ പുലംബുന്നതും അവള്‍ കേട്ടതു തന്നെയില്ല."ഫരീദ" എന്ന ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളിക്കേട്ട്‌ അവള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.കയ്യില്‍ ഒരു കപ്പ്‌ കാപ്പിയുമായി ഭര്‍ത്താവ്‌. ഉടന്‍ തന്നെ തിരിച്ച്‌ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക്‌ മുഖം പൂഴ്‌ത്തി ഫരീദ എന്ന സ്വന്തം ബ്ലൊഗില്‍ സ്വനാമത്തില്‍ അവള്‍ അടുത്ത പോസ്റ്റ്‌ റ്റയ്പു ചെയ്തു തുടങ്ങി."കളഞ്ഞു പോയ അവളുടെ നാമം അവള്‍ക്ക്‌ തിരിച്ച്‌ കിട്ടിയിരികുന്നു" പൊസ്റ്റിന്റെ ബാക്കി ഭാഗവും കൂടി റ്റ്യപ്‌ ചെയ്ത്‌ പ്രതികരണങ്ങള്‍ക്കായി അവള്‍ കാത്തിരിപ്പ്‌ തുടങ്ങി.

എന്റെ പ്രണയത്തെ തകര്‍ത്തത്‌

എന്റെ പ്രണയതെ തട്ടി തെറിപ്പിച ആ ഫോണ്‍ വന്നപ്പോഴും എനിക്ക്‌ കാര്യമായൊന്നും തോനീിയില്ല. പ്രണയം വിവാഹത്തിലവാസാനിക്കുന്നു എന്ന അവളുടെ ചിന്ത യെ ഞാനും തട്ടി തെറിപ്പിചിരുന്നല്ലോ.പ്രണയത്തിന്റെ വികാരങ്ങളെ ചിന്തകളേ പ്രകടനങ്ങളെ പന്‍ക്കിദാന്‍ വിറസമായ ക്ലാസ്സിനേയും ചിലമ്പിക്കുന്ന ക്യാംപസിനേയും മാറ്റി കുന്നിന്‍ ചെരുവുലെ പക്ഷികള്‍ മുറിക്കുന്ന ഏകാന്തതയിലേക്കിരങ്ങി അവളുടെ മടിയില്‍ തലവെച്‌ കിടക്കുമ്പോഴും അവള്‍ക്ക്‌ പറയാനുണ്ടാവുക വിവാഹവും കുട്ടികൌം കുടുംബത്തേയും കുറിചായിരിക്കും. അപ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകളിളെ തിളക്കത്തില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്ന എന്റെ ബിംബത്തെ നോക്കി ഞാന്‍ വിചാരിക്കും"പ്രണയം വിവാഹത്തില്‍ തീരുന്നുവോ അതൊ അത്ത്രയൊക്കെ ഒള്ളോ പ്രണയത്തിന്ന് പറയ്യാന്‍ പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം അതിലും ഏറെ എന്തൊക്കെ യൊ ആയിരുന്നും അത്‌ പറയാന്‍ എനിക്കറിയുമ്മായിരുന്നില്ല.അവള്‍ വിവാഹത്തെ യും കുട്ടികളെയുമൊക്കെ പറയുംബൊള്‍ എനിക്ക്‌ പ്രാരാബ്ദങ്ങല്‍ നിറഞ്ഞ കുടുംബങ്ങളെ ഓര്‍മ വന്നു. അതില്‍ കുറെ പരാധീനകളല്ലാതെ പ്രണയത്തെ ഒട്ടും ദര്‍ശിക്കന്‍ എനിക്കയില്ല. വീട്ടില്‍ വിവാലോചനകള്‍ വന്നു തുടങ്ങിയപ്പൊഴാകണം അവള്‍ വിവാഹത്തിന്ന് നിര്‍ബന്ധം പിടിച്‌ തുറ്റങ്ങിയത്‌. നമ്മുടെ പ്രണയതെ വിവാഹം കൊണ്ട്‌ കൊന്ന് കളയണൊ എന്ന ചൊദ്യത്തിന്‍ നീ ദിവ്യ പ്രണയത്തിന്റെയല്ല പ്രയൊഗിക്‌ പ്രണയത്തിന്റെ വക്താവാണെന്നവള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞത്‌. ബന്ധങ്ങളേ ത്യജിച്‌ നേടുന്ന വിവാഹത്തില്‍ പ്രണയത്തിന്‍ സംസാരിക്കാന്‍ സമയമുണ്ടാവില്ല. പരിവേദനങ്ങല്‍ ക്കല്ലതെ എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞതൊടെ മറഞ്ഞ അവള്‍ പ്രണയതെ തട്ടിതെറിപ്പിക്കാനെന്ന് പറഞ്ഞ്‌ അവളുടെ വിവാഹത്തിന്‍ ക്ഷണിചു കൊണ്ടുള്ള ആ ഫോണ്‍ ചെയുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിവാഹാനന്തരവും ഞാന്‍ അവളെ പ്രണയിചു കൊണ്ടെയിരുന്നു. അവള്‍ പ്രതികരിചതെയില്ല. . അല്ലെങ്കിലും എനിക്കെന്തിന്നാണവളുടെ പ്രതികരണം ഞാന്‍ അവളെ പ്രണയിക്ക മ്മാത്രമയിരുന്നലോ ? അല്ല അണല്ലോ?